काम गर्ने मान्छे कोही कहिल्यै पाखा पर्दैन : देवशंकर पौडेल


देवशंकर पौडेल नेकपाका केन्द्रीय सदस्य एवं रामेछाप जिल्लाका ईन्चार्ज हुनुहुन्छ । पार्टीको भूमिगत राजनीति गर्दै सांसद, जिल्ला ईन्चार्ज हुँदै केन्द्रीय सदस्यको जिम्मेवारी निर्वाह गरिरहनुभएका पौडेल जनताका प्रिय नेता हुनुहुन्छ । देश, जनता र परिवतर्न का पक्षमा निरकशुं ताकाविरुद्ध लडरे आउनभु एका उहा शालिन र नके पाका आशालाग्दा नतेका रूपमा परिचित हुनुहुन्छ । जस्तो सुकै चुनौतिको डटेर सामना गर्ने पौडेलसँग नेपालको पछिल्लो राष्ट्रिय राजनीति, पार्टीका गतिविधि र विकास निर्माणका बारेमा छलफलले गरेको कुराकानीको सम्पादित अंशः

देवशंकर पौडेल, केन्द्रीय सदस्य, नेकपा

तपाईं परिवर्तनका लागि कम्युनिस्ट पार्टीमा लाग्नुभयो, केन्द्रीय सदस्य हुनुहुन्छ तर जिम्मेवारी तोकिएको छैन, अहिले के गर्दै हुनुहुन्छ !
पार्टी सामूहिक नेतृत्वमा छैन, अहिले केन्द्रिकृत भएको छ, हामीलाई कुनै जिम्मेवारी तोकिएको छैन तर मेरो सिंगो जीवन यही पार्टीमा, सिंगो देश र रामेछापेली जनताको हितमा काम गर्दै बितेकोले अहिले पनि म पार्टीको केन्द्रीय सदस्य रहेर राजनीति गतिविधिकै काम गरिरहेको छु, जनतालाई भेटिरहेको छु, उनीहरूका सुख दुःखमा सहभागी भइरहेको छु, त्यहाँका जनतालाई पार्टी ज्यूँदै छ, क्रियाशील छ भन्ने भाव दिइरहेको छु ।

कतिपय अग्रज नेताहरू धेरै पहिले केन्द्रीय सदस्य भइसकेकालाई पनि केन्द्रीय सदस्यमा ल्याइएको छैन तिनीहरू अहिले निस्क्रिय भएका छन्, तपाईंहरू नै पनि काममा हुनुहुन्न पार्टीले किन जिम्मेवारी नदिएको होला ?

काम गर्ने मान्छे कोही कहिल्यै पाखा पर्दैन किनभने पदमा हुँदा जिम्मेवारीमा हुँदामात्र काम गर्ने अरू बेला नगर्ने भन्ने कुरा हुँदैन, जनताका काम जहाँ बसेर गरे पनि हुन्छ जतिबेला गरे पनि हुन्छ । सुविधा खोज्नेले, मान सम्मान खोज्नेले, पद खोज्नेले मात्र त्यस्तो सोच्ने हो त्यस्तो गर्ने हो । तर कसैले केही देला, दान बकस पाइएला, पद, पैसा पाइएला भनेर हामी हिजो पार्टीमा लागेको होइन । हो माथि बसेका कसै कसैलाई आफनो चाकडी गर्नेलाई, आफनो सेवा गर्नेलाई केही दिउँजस्तो लाग्ला, पाउने र लिनेले पनि लेलान् तर हामी त्यसका लागि पार्टीमा लागेको होइनौं, कसैले पद दिएन भन्दैमा जनताका कामै गर्न कसैले रोक्दैन । चाहे जोसुकै होस् आश र त्रासमा नपरे केही समस्या हुँदैन, कसैले पछि पार्न सक्दैन, जनताका काम गर्न पनि कसैले रोक्न सक्दैन ।

आश र त्रासमा बस्नेको सख्या कतिको छ ?

हिजो अप्ठ्यारो बेलामा पार्टीलाई बनाउन सर्वस्व दिने, संघर्षमा लागेका जनताका हितमा काम गर्न खोज्ने, योगदान गरेका पुराना अग्रजहरूको संख्या धेरै ठूलो छैन, उनीहरूले आश र त्रास पनि राख्दैनन् तर नदीमा बाढी आएको बेला माछा मार्न, भल छोप्न आउनेहरूजस्तै अहिले पार्टीमा पनि भल छोप्न आउनेहरूको संख्या प्रशस्त छ ।

पार्टी एकताका कामहरूमा ढिलाइ हुनमा के कारण होला र कसको दोष होला ?

कम्युनिस्टको नाममा हामीभित्र भएको पुरातन र सामन्तवादी सोच, विचार, व्यवहार यसको मुख्य कारण र दोषी हो । यस्ता सामन्तवादी सोच, व्यवहार भएका मान्छेमा आफैँले मात्र पाउँ, आफैँमात्र पदमा पुगौँ, आफूमात्र ठूलो होउँ, मैले आदेश गरेको कुरा सबैले खुरुक्क मानुन्, मैले दिने अरूले पाउने समय हो यो भनेर सोच्ने, आसेपासे राखेर श्क्तिशाली हुन खोज्ने,मोजमस्ति गर्नखोज्ने, व्यक्तिगत निर्णय सर्वोपरी ठान्ने प्रवृत्तिका मान्छे हामीभित्र छौं, त्यो सोच नै आजको सबै समस्याको जड हो । यो प्रवृत्ति हिजो राजा महाराजाहरूमा थियो, उसका सन्तान जन्मदै राजा हुने र जनतालाई दुःख दिएर आफू मोजमस्ती गर्ने, शासनको बागडोर आफ्नै वंशमा सार्दै जाने समय थियो । आज हामीले त्यसलाई जनताको बलमा हटाएर जनताद्वारा निर्वाचित हुने प्रतिनिधि राख्यौं, त्यो राजनीतिक पद्धतिको विकास ग¥यौ, त्यो ठाउँमा जनताको हितका खातिर हिजो तिनै राजा महाराजा हटाउने आन्दोलनमा जीवन लगाएका हाम्रा नेताहरूलाई पु¥यायौं, आज उहाँहरू त्यहाँ हुनुहुन्छ तर सोच व्यवहार उस्तै भएको छ, सान शौकत, ठाँट, रवाफ उस्तै भएको छ । मिले शासन पद्धति नै आफ्नै वंशमा सार्न पाए हुन्थ्यो भन्ने खालको भइरहेको छ । मैले २०४८ सालदेखि हेरिरहेको छु कतिपयले सधैँ पाउनै पर्ने, जित्नै पर्ने, लाभ लिनै पर्ने, मान सम्मान पाउनै पर्ने, प्रवृत्ति देखापरिरहेको छ यो सबै पार्टीमा छ, हाम्रो पार्टीमा पनि छ । यही प्रवृत्तिले गर्दा यसो भएको हो । यसर्थ यसको दोष यो प्रवृत्तिलाई दिनुपर्छ जस्तो लाग्छ मलाई ।

अहिले पार्टीमा नीति, नियम, पद्धति,मूल्य, मान्यता अनुशासन र वर्गपक्षधरतामा चलेको छैन थिति विधिबेगर गुटगत रूपमा चलिरहेको छ भन्छन्, त्यस्तै हो, के लाग्छ तपाईंलाई ?

हिजो हामी जुन बेला भूमिगत रूपमा थियौ त्यो बेला हामी जनताको माझमा थियौ, त्यो बेला दैननदिन जनताको वर्ग संघर्षमा सम्लग्न भएर नै हामी अगाडि बढ्यौ । जसले गर्दा वर्गपक्षधरता बलियो थियो, अनुशासन कडा थियो, एकअर्कामा भावनात्मक सम्बन्ध ज्यादै समधुर थियो, आलोचना आत्मआलोचनाको संस्कृति थियो, त्यो अहिले समाप्त भएको छ । त्यो अवस्था क. मनमोहन अधिकारी प्रधानमन्त्री हुँदासम्म थियो । उहाँले पार्टीका सबै काम सामूहिक निर्णय गरेर पार्टीका सबै नेतालाई जानकारी गराएर केन्द्रीय कमिटीको बैठकमा राखेर गर्नुहुन्थ्यो । उहाँ बितेपछि पछिल्ला दिनहरूमा त्यस्तो नीति विधि समाप्त भएको छ । नेतृत्वको आलोचना गरेको खण्डमा त्यसको राजनीतिक भविष्य नै समाप्त पारिदिने अवस्थाको विकास भएको छ । अहिले संख्यात्मक रूपमा पार्टी ठूलो भए पनि गुणात्मक र भावनात्मक रूपमा झन् कमजोर हुन पुगेको छ । हिजोका काम व्यवहारहरू क्रमशः कमजोर हुँदै आएका छन् । पहिलेभन्दा काम गर्न अहिले सहजता भए पनि जनताको बीचमा जाने, पार्टीलाई नीति विधिमा चलाउने, पार्टीको मूल्य, मान्यता र आचरण बिर्सने, क्रियाशीलता, त्याग, समर्पण भुल्ने र व्यवहारमा भ्रष्टिकरण हुने कुरामा बढोत्तरी भइरहेको छ, यो चिन्ताको विषय हो । यसलाई हामीले करेक्सन नगर्ने हो भने परिवर्तनको नाममा समृद्धिको नाममा हामीले हिजो आर्जन गरेका उपलब्धिहरू जोगाउन निकै गाह्रो हुन्छ, हिजो हामीले गरेको त्याग र बलिदान पानीमा बगेर जान्छ । यसमा चाहिँ सबैको ध्यान जानु जरुरी छ । त्यसैले यसलाई पुनर्ताजगी गर्दै, पुनर्मूल्याङ्कन गर्दै, खराब आचरणहरू हटाउँदै पार्टीलाई सशक्त बनाएर सही दिशामा हिँडाउनुपर्छ, शोषित पीडित श्रमजीवी जनताको वर्गपक्षधरताको पार्टी बनाउनुपर्छ । अनिमात्रै हाम्रो पार्टी साँच्चिकै कम्युनिस्ट पार्टी बन्न सक्छ ।

पार्टी एकतापछिको नेकपाको अवस्था कस्तो छ, नेता कार्यकर्ताबीचको भावनात्मक एकता, अन्तर्घुलन कस्तो छ ?

पहिलो कुरा त दुईवटा ठूला राजनीतिक दलहरू एक भएका छन्, यो ज्यादै राम्रो कुरा हो । त्यतिमात्र होइन नेपालका सबै पार्टी वामपन्थि पार्टी एक हुनुपर्छ र संसारका मजदुरहरू एक हुनुपर्छ भनिरहेको बेलामा नेपालका ठूला पार्टी एक हुनु गर्वको कुरा हो, यसका नेता कार्यकर्तामा समस्या छैन, अन्तर्घुलनमा पनि कुनै समस्या छैन, समस्या र खोट माथि नै छ । त्यसलाई हल गरी पार्टीलाई अगाडि बढाउन सैद्धान्तिक, वैचारिक र भावनात्मक एकतामा विकास गर्नुपर्छ । त्यो काम गर्ने भनेको पार्टी नेतृत्वले नै हो,माथि नै हो । माथि राम्रो भयो, बिजुलीको तारमा माथिबाट करेन्ट ठीकसँगले प्रवाह भयो भने सबै बत्तीहरू बल्न सक्ने गरी तल व्यवस्थापन भइसकेको छ । मेरो जिल्लामा दुईवटै पार्टीबाट आएका नेता कार्यकर्तामा राम्रो सम्बन्ध छ, यो सम्बन्ध सबैतिर होला भन्ने मलाई लाग्दछ । माथि यो तेरो यो मेरो, यता पल्ला भारी हुन्छ कि उता पल्ला भारी हुन्छ भनेर मासु बेच्नेले सुँगुरको जगर जोखे जस्तो गरेर हुँदैन । अहिलेका युवाहरू यो पार्टीप्रति यति चिन्तित छन् कि हाम्रा अग्रज पुष्पलाल, मदन भण्डारी, मनमोहन अधिकारीलगायत अहिलेका अग्रजहरूले बनाएको पार्टी बिग्रिने हो कि, कम्युनिस्टको नाममा बुर्जुवा शैली र आचरणतर्फ अगाडि बढ्ने हुन कि भन्ने चिन्ता अहिलेका युवामा देखिन्छ । युवाहरू चिन्तित त छन् तर उनीहरू निर्णायक ठाउँमा छैनन् । चाहे जोसुकैले होस् पार्टीको विचारलाई शिरमा राखेर हिँड्ने हो भने कुनै समस्या आउँदैन । स्वार्थलाई शिरमा राख्दा मात्र सबै समस्या आउने हो, यस्ता समस्या आउनै दिनुहुँदैन । यसो भयो भने केही समस्यै हुँदैन । यसर्थ पार्टीमा त्यस्तो निराशा छाउने गरीको समस्या त छैन तर नसुधार्ने, नसोच्ने, अहिलेकै ढंगले हिँड्ने हो भने चाहिँ समस्या जटिल बन्न सक्छ ।

पार्टीमा गुुट र खटपट छ कि छैन ?

हिजो पार्टी भूमिगत थियो गुट भएको तल थाहा पाउँदैन थिए तर अहिले पार्टी खुला छ, स्वार्थहरू खुला छन् । हिजो त्याग, समर्पण, बलिदानबाहेक अगाडि केही देखिँदैन थियो त्यहाँ कि विजय कि मृत्युबाहेक केही हुँदैन थियो, फेरि त्यो प्रष्टै देखिन्थ्यो तर आज खुल्लमखुल्ला हुन थालेको छ । हिजोका सामन्तले लुकेर थाहा नपाउने गरी किसान मजदुरका घरबाट खसी, बाख्रा, गाई,भैंसी डो¥याउँथे, अलिकति भए पनि थाहा नपाई खेतबारी कब्जा गर्नु पाएहुन्थ्यो भन्ने थिए तर समय क्रममा ती कमजोर भए, कोही हराए तर तिनका ठाउँमा नयाँ मान्छे आएका छन् । बरू ती हिजोका सामन्त कृषि कर्म गर्थे तर आजका सामन्त भने माथि माथि आकाशमा खेती गर्न खोज्ने, अर्कालाई थिचोमिचो गरेर धन आर्जन गर्न खोज्ने, राज्यको सम्पत्ति हडपेर, भ्रष्टाचार गरेर धनी हुन खोज्ने प्रवृत्ति ज्यादै बढेको छ । यो भुईंफुट्टा वर्गमा बढी देखिन्छ , यहि भुईंफुट्टा वर्गले पार्टीमा समस्या भएको छ, तिनैले गुट बनाउन प्रोत्साहित गरेका छन् । यसको अन्त्य यहिलेको हाम्रो आवश्यकता हो । अहिले हामी दुई तिहाईको सरकार सञ्चालन गरीरहेका छौं । यस्तो अवस्थामा हाम्रा नट बल्टुहरू राम्ररी कस्न सकियो भने हामी र अर्को पार्टीबीच देखिने गरी काम गर्न सकियो भने हामीलाई कसैले दमन पनि गर्न सक्दैनन्, पार्टीभित्र गुट र खटपट पनि हुँदैन, पार्टी पनि राम्ररी अगाडि जान सक्छ । त्यसो भएन, सुधारिएन, राम्रोसँग काम गर्न सकिएन भने कलकत्ते कम्युनिस्ट हुन धेरै बेर लाग्दैन । यसमा सबैको ध्यान दिनुपर्छ ।

समग्र पार्टीको अवस्था कस्तो देखिन्छ आशा वा निराशा ?

हामीले विशाल कम्युनिस्ट पार्टी निर्माण गरेका छौ, झण्डै आँफै दुई तिहार्ईको हाराहारीमा सरकार सञचालन गरीरहेका छौ, स्थानीय र प्रदेश सरकारमा पनि हामी नै दुई तिहाई नजिकमा छौ, सात प्रदेश मध्य ६ वटा मा हामी दुई तिहाईमै छांै, यसलाई विश्वले उत्सुकताका साथ हेरिरहेको छ । तर हामीले आफूले आफैँलाई चाहिँ चिन्न सकिरहेका छैनौं, बुझ्न सकिरहेका छैनौं । हाम्रो पार्टीमा आफैँ सेलिब्रेटीजस्तो बनेर सबै कुराको जस एक्लै लिन खोज्ने सामूहिक नेतृत्व, सामूहिक अपनत्व, सामूहिक जस लिन नखोज्ने, विधिमा पार्टी सञ्चालन गर्न नखोज्ने प्रवृत्तिले पार्टीमा समस्या भइरहेको छ । यो पुष्पलालको त्याग र समर्पणबाट बनेको पार्टी, यसलाई यहाँसम्म ल्याउन उहाँले सर्वस्व दिनुभयो, जीवन नै समर्पण गर्नुभयो, खाइनखाइ निरङ्कुशताका विरुद्ध लड्नुभयो, छिन्ताङका, सुखानीका, टिमुरबोटेका सहिदहरूले निरङ्कुशताका विरुद्ध लडेर आएको यो परिवर्तन र बनेका पार्टीहरू, मदन भण्डारीको विचारले बनेको यो पार्टी, हिजोका हाम्रा पार्टीका हजारौं सहिदहरूले गरेको जनयुद्धको जगमा भएको परिवर्तन, त्यसले प्राप्त गरेको उपलब्धिलाई हेर्ने हो भने अहिले हामीले गरिरहेका कामले हामीलाई लज्जाबोध हुन्छ । ती महान सहिदहरूले देश र जनताका लागि परिवर्तन चाहेका हुन्, व्यक्तिगत स्वार्थका लागि होइन । ती एक एक सहिदको योगदानलाई भुलेर मैले यो गरेँ, त्यो गरेँ भनेको सुन्दा सहिदको योगदानलाई धुलिसात गरिरहेको जस्तो मलाई लाग्छ । तर जे भए पनि हामी निराशापूर्ण बाटोमा छैनांै, आशालाग्दो भविष्य हेरेर बसिरहेका छांै । यसर्थ हिजोका हाम्रा अग्रजहरूको त्याग बलिदान, विश्व कम्युनिस्ट आन्दोलनले हामीबाट आशा गरेको कुरालाइ हेर्ने हो भने, त्यसलाई गहिरो गरी बुझ्ने हो भने हामी ठीक ठाउँमै छौं आशापूर्ण क्षितिजमै छौं तर हामीले हाम्रा व्यवहारमा करेक्सन गर्नैपर्छ । हामीले हाम्रा आचरण र व्यवहारलाई नसुधार्ने, आपm्नो स्वार्थमा मात्र लाग्ने, सामूहिक स्वार्थमा नलाग्ने, कम्युनिस्ट आचरण र व्यवहारमा नबस्ने, देश र जनताका लागि नसोच्ने हो भने हामी निराशापूर्ण बाटोमा जानेछौं । त्यसैले हामी कता जाने हो कस्तो पार्टी बनाउने हो त्यो हाम्रै हातमा छ, हामीले हाम्रा अग्रजलाई हेरेर भोलिको बाटो तय गर्ने हो भने हामी उज्यालो भविष्यतर्फको यात्रामै छौं । तर कार्यशैली, आचरण र व्यवहारमा सुधार गर्नु जरुरी छ । पार्टीलाई जनतामा आधारित पार्टी बनाउनुपर्छ, सरकार पार्टीबाट सञ्चालित हुनुपर्छ । यति भयो भने सबै कुरा ठिक भएर जान्छ । त्यो दिसामा पार्टीलाई अगाडि बढाउनुपर्छ ।

त्यो दिशातर्फ पार्टी हिँड्न खोजेको छ, जान सक्ला ?

सैद्धान्तिक, वैचारिक रूपमा भन्दा पनि प्राविधिक रूपमा बढ्ता ध्यान दिएर आवश्यकताले पार्टी एकता भएको हो र यसकै छत्रछायामा नेतृत्वको खल्तीबाट पद झिकेर आफ्ना र आफ्ना वरपरकालाई बाँडफाँड गर्दा समस्या भएको हो । त्यसैले यस्ता कुराको अन्त्य गरेर मैले माथि भनेका कुरालाई शिरोपर गरेर पार्टीका अधिवेशन र महाधिवेशनमा छलफल गरेर एउटा निश्चिित विधि र मापदण्ड बनाएर सैद्धान्तिक, वैचारिक रूपमा अगाडि बढाएर लैजानुपर्छ । अहिले भएका कमी कमजोरीहरूमा करेक्सन गर्नुपर्छ । अहिले त्यो गर्न सकिने अवस्थामा पार्टी छ, त्यसैले यो तत्काल गरिहाल्नुपर्छ । यदि यसो गरिएन र नेताका खल्तीमा भएका मान्छेलाई मात्र खल्तीबाट निकाल्दै जिम्मेवारी र अवसरहरू दिँदै जाने योगदान गरेकाहरूलाई पाखा पार्दै जाने हो भने त कम्युनिस्ट पार्टी नै रहँदैन । यसर्थ सबै नेता कार्यकर्ताहरूले यसतर्फ ध्यान दिएर नेतृत्वलाई सजग गराएर योग्यता क्षमता, क्रियाशीलता, योगदान र इमान्दारितालाई मापदण्ड बनाएर अवसर र जिम्मेवारीको बाँडफाँड गर्न दबाब दिनुपर्छ । कम्युनिस्ट पार्टीका नेता कार्यकर्ताले चाहँदा यो असम्भव पनि छैन । तपाईंले भनेजस्तै पार्टी नीति, विधि, मूल्य,मान्यता र पद्धतिमा चलोस्, सबैले जिम्मेवारी पाइयोस्

कसैलाई अन्याय नहोस् भन्ने र परिवर्तनका लागि जीवन दिने, भूमिगत कालको आचरण,व्यवहार खोज्ने अग्रज नेता कार्यकर्ताहरू अहिले निराश छन् के भन्नुहुन्छ ?

पहिलो कुरा अहिले हामी पार्टी निर्माणको संक्रमणकालमा छौं । हामी माक्र्सवादी हुनुको नाताले हामीले माक्र्सवादी ढंगले विष्लेषण गरेर, राम्रोलाई राम्रो, नराम्रोलाई नराम्रो भनेर बहस गरौं, वैचारिक र सैद्धान्तिक आधारलाई प्राथमिकता दिँदै पार्टी निर्माणका लागि हामी सबैले पहलकदमी लिऔं । दोस्रो पार्टीभित्र गुट उपगुट होलान्, विचार समूह होलान् तर यसबाट प्रभावित नभई पक्षधरतामा भन्दा इसुमा आधारित भएर छलफल गरौं, बहस गरौं, अधिवेशन र महाधिवेशनका हलमा छलफल गरौं अब कस्तो पार्टी निर्माण गर्ने भनेर छलफल र बहस गरौं, पार्टी निर्माणलाई अगाडि बढाउन माक्र्सवादी ढंगले लागौं, राम्रो पार्टी बनाआंै, त्यसका लागि सबै लागौं, गलत विचार र चिन्तनलाई निर्ममतापूर्वक प्रहार गरांै, सही नीति, सही सिद्धान्त र सही विचार तर्जुमा गर्ने कुरामा सबै इमान्दारीताका साथ लागौ, संगठन सञ्चालन सहि विधिबाट गरौ खराब चिन्तनका विरुद्ध लडौ र जनताको हित गर्ने, राष्टको हित गर्ने कम्युनिस्ट पार्टी निर्माण गरौ जसले सिंगो कम्युनिस्ट आन्दोलन र विकास निर्माण सहित समृद्ध नेपाल सुखि नेपालीको अभियान साकार पारोस । यसो गर्दा नेतृत्वले पनि मेरा विरुद्ध भयो यसलाई सिध्याउनु पर्छ भन्नु भएन, यो राम्रो बनाउनकै लागि यो सुझाव आयो भनेर लिऔं, यो अभियानमा सबै नेताकार्यकर्ता लागौं । निराशातर्फ नलागी सकारात्क दिशातर्फ अगाडि बढौँ भविष्य सुन्दर छ भन्न चाहन्छु ।

अहिले नेकपाको दुई तिहार्ईको सरकार छ तर पार्टीका लागि जीवन समर्पण गरेका, जेल, नेल भोगेका परिवार लथालिंग बनाइएका तपाईंका कतिपय अग्रज नेता कार्यकर्ताहरू अहिले गाँस, बाँस, कपास, शिक्षा र स्वास्थ्य समस्याले ग्रस्त छन्, सुखी नेपालीको अभियान सरकारले अगाडि बढाएको छ तर उनीहरूलाई केही गर्न सकेको छैन के भन्नुहुन्छ ?

पहिलो कुरा अहिले नेकपाको नेतृत्वमा दुई तिहाई हाराहारीको बलियो सरकार छ । यस्तो अवस्थामा हामीले राम्ररी काम गर्न सकिएन, चल्ते चलाते ढंगले मात्रै काम गर्ने हो भने फेरि यस्तो अवसर नआउन सक्छ । यसर्थ यसका काँधमा आएका जिम्मेवारीहरू राष्ट्रियताको जगेर्ना, नेपाली जनताको जीवनस्तर उकास्ने काम र राष्ट्रिय स्वाभिमानका विषयमा परिणाममा देखिने गरी दृढताका साथ सम्पन्न गर्नुपर्छ । जनताले यो सरकार बनाएको पनि त्यसैका लागि हो । यसको पार्टी नेतृत्व र सरकार कहिँकतै विचलित नभई अगाडि बढ्नुपर्छ । जहाँसम्म पार्टीका अग्रज नेता कार्यकर्ताको जीवन रक्षाको कुरा छ, त्यसमा दुःखकष्ट भोगिरहेका आम जनताको जीवनभन्दा पृथक राखेर होइन आमजनताको दुःखमा सँगै राखेर पार्टीका लागि योगदान गरेका नेता कार्यकर्ताको जीवन पनि सुखी र समृद्ध बनाउनुपर्छ र ती अग्रज नेता कार्यकर्ताहरूले पनि देश र जनताकै लागि योगदान गरे, उनीहरूकै कारण देशमा परिवर्तन सफल भयो तसर्थ उनीहरूलाई पनि हेर्नुपर्छ भन्ने सोच सरकारले राख्नुपर्छ । तर, जनतालाई भन्दा भिन्न रूपमा हेरेर नेता कार्यकर्तालाई मात्रै सुख सुविधा दिने कुरा गर्न थाल्यौं भने हामीलाई फेरि हिजो हामीले जसका विरुद्धमा लड्यौं त्यही वर्ग बलियो हुने, त्यसको निश्चित झुण्ड बन्ने र तिनीहरूकै हितमा मात्र काम गरेको ठहर्ने खतरा हुन्छ । हिजो योगदान मिसाएका अग्रज नेता कार्यकर्ताहरूलाई पनि हामी जनताकै हितका लागि जेल नेल भोगको हो, सुख सुविधाका लागि होइन, हरियो घाँस देखेर मात्र रूखमा बस्ने चरी बनेर होइन पात झरेर उजाड भएको बेलामा पनि रूखमा बस्ने चरी भएर पार्टी हितका लागि काम गर्नुपर्छ भन्ने सोचको विकास गर्नुपर्छ । यसमा पार्टीको मूल नेतृत्वले यथोचित ध्यान दिनुुपर्छ भन्ने लाग्छ ।

त्यसो भए सरकारले राम्रै काम गरेको छ हैन त ?

हो यो सरकारले राम्रै काम गरेको छ, उपलब्धिपूर्ण नै काम गरेको छ । सामाजिक सुरक्षा कोष अगाडि बढाएको छ, संघीय संरचना निर्माण गरेको छ, भ्रष्टाचारीलाई निरुत्साहित गरिरहेको छ, कर्मचारी खटाइसकेको छ, पानीजहाज र रेलका काम अगाडि बढाइरहेको छ, छिमेकीसँगको सम्बन्ध पनि सुधार गरिरहेको छ, बाटाहरू फराकिला भइरहेका छन्, गाउँ गाउँमा विकास निर्माणका काम भइरहेका छन् । यो राम्रै उपलब्धि हो तर दुई तिहाईको हाम्रो हतियार राम्ररी उपयोग गर्ने कि आफ्नै हत्या गर्न उपयोग गर्ने त्यो भने हामै्र हातमा छ । यो सरकार रूपी हतियार सही रूपमा उपयोग ग¥यौं, हामीले सही निसाना लगायौं, राम्रो उपलब्धि हात पा¥यौं, गरेनौं, समाप्त भयांै । कसरी हतियार सञ्चालन गर्ने अर्थात यो सरकार र पार्टी कसरी सञ्चालन गर्ने कसको हितमा सञ्चालन गर्ने त्यो हाम्रै नेतृत्वको हातमा छ । पार्टी बलियो बनाएर गाउँ गाउँसम्म पु¥याउन सके जनताका हितमा सरकारले काम गर्न खोजिरहेको छ भन्ने सन्देश जाने गरी सरकारले काम गर्न खोजिरहेको छ । यो पार्टीको विकल्प केही नभएकोले यो पार्टी र सरकारलाई काम नगर्ने छुट पनि छैन । तसर्थ पार्टीले सरकार सञ्चालन गर्ने, पार्टी नेतृत्वले विधिमा सञ्चालन गर्ने हो भने यो पार्टी र सरकारको भविष्य उज्ज्वल छ । सरकारले काम गर्न खोजेको छ, आज गरेको कामको परिणाम एक वर्षपछि देखिने भएकोले सबैले सरकारलाई सहयोग गर्दै केही समय परिणाम कुर्न धैर्य गर्नु सबैको दायित्व हो ।

About

हरेक पल हरेक खबर विचार र समचारको जनपक्षीय डिटिटल पत्रिका छलफल विक्ली डट कम