नारायणप्रसाद मरासिनी : पार्टी र जनताप्रति निष्ठावान व्यक्तित्व


परिवारका साथ प्रतिनिधि सभाका सदस्य माननीय नारायणप्रसाद मरासिनी

तपाईंको शुभनाम, जन्ममिति र ठेगाना बताइदिनुस् न ।
नाम नारायणप्रसाद मरासिनी, म २०२४ साल पुस ३
गते स्याङ्जा जिल्लाको पुतलीबजार नगरपालिकास्थित नारायणस्थान भन्ने ठाउँमा जन्मेको हुँ ।
दिनचर्या कसरी बितिरहेको छ ?
जिल्लाका विकास निर्माणका काम गर्दै र संघीय संसद्मा ऐन कानुन बनाउने विकास निर्माणका काममा छलफल गर्दै बितिरहेको छ ।
परिवारमा को को हुनुहुन्छ ?
बुबा, आमा भाइ, भाइका परिवार, बहिनी जिल्ला तिरै छन् । यहाँ म, श्रीमती, २ छोरा र १ छोरी छौं ।
बुबाआमा के गर्नुहुन्थ्यो ?
घरखेती गर्नुहुन्थ्यो ।
उहाँहरूको स्वभाव कस्तो थियो ?
मृदुभाषी, भलो चाहने, परिपक्व काम गर्ने, मेहेनती र शान्त स्वभावको हुनुहन्छ ।
तपाईंको नि ?
भनेको सुनेअनुसार समाजको हित चाहने, कसैले अन्याय गरेको मन नपर्ने, कसैको हानि नोक्सानी नगर्ने र बोल्ड डिसिजन गर्ने थिएँ रे ।
जागिर खान छोडेर राजनीतिमा किन लाग्नु भयो ?
समाजमा कसैलाई दूधभात फालाफाल कसैलाई अनिकालको अवस्था थियो । २०३६ सालको विद्यार्थी आन्दोलन पनि भइसकेको थियो । त्यो आन्दोलनले मलाई प्रभावित पारेको थियो, त्यसैले सबै समान हुने, सबैले गरीखाने व्यवस्था ल्याउन र शोषणरहित समाजको निर्माण गर्ने कम्युनिस्ट राजनीतिमा लागेँ ।
शोषणरहित समाजको निर्माण भयो त ?
त्यसबेलाको भन्दा धेरै राम्रो भयो तर जस्तो सोचेर राजनीतिमा लागेको थिएँ, त्यस्तो भइसकेको छैन ।
कुट्ने कुटाइ खाने काम कतिको भयो ?
म पुलपुलिएको छोरो, स्कुलको पनि कान्छो विद्यार्थी कुट्ने कुटाई खाने भएन बरू २०४६ सालको आन्दोलनमा अनेरास्ववियुले नेतृत्व गरेको जुलुसमा संगठनको झण्डा देखाउँदा प्रहरीले १ लाठी हानेको छ ।
त्यो बेलाको सामाजिक अवस्था कस्तो थियो ?
सामन्ती शासन व्यवस्था भए पनि अनुशासन कडा थियो, गरिबीको चरम अवस्था थियो, जुत्ता, चप्पल लगाउनसमेत सकिँदैन थियो, कट्टु लगाएर हिँडिन्थ्यो ।
बाल्यकाल कसरी बित्यो ?
उकाली ओरालीमा पसिना झार्दै, घाँस दाउरा गर्दै, पढ्दै
रमाइलो ढंगले बित्यो ।
बाल्यकालको कुनै अविस्मरणीय क्षण छ ?
बुबाआमाले तिमीले देश र जनताका लागि केही गर्नु पर्छ, तिमीले गर्न पनि सक्छौ भनेर हौसला दिएको याद आइरहन्छ ।
खान खेल्नमा कस्तो रूचि थियो ?
सादा खाना खाने ब्याडमिण्टन खेल्ने ।
सुरुवाती शिक्षा कहाँ लिनु भयो ?
पुतलीबजारस्थित त्रिभुवन आदर्श माविमा ।
पढाइको स्तर कस्तो थियो ?
म अब्बल विद्यार्थीमा पर्थेँे ।
पढ्दा आर्थिक अभाव कत्तिको भयो ?
किसान परिवार भए पनि बुबाआमाले आर्थिक अभाव
हुन दिनु भएन ।
राजनीतिमा कहिलेदेखि लाग्नुभयो ?
पाँच कक्षामा पढ्दैदेखि अनेरास्ववियुमा लागेँ ।
जेल पनि पर्नु भयो ?
२०४६ सालको आन्दोलनमा लाठीसम्म खाएँ तर जेल परिनँ ।
विवाह कोसँग र कसरी गर्नुभयो ?
जिल्लाकै विद्यादेवी मरासिनीसँग २०४८ साल फागुन २८ गते मागी विवाह भएको थियो ।
त्योभन्दा अगाडि कोही केटीसँग मायाँ पिरती बसेन ?
मेरो त्यस्तो स्वभाव थिएन त्यसैले त्यतापट्टि ध्यानै गएन ।
जागिर खाने सोच भएन ?
सानैदेखि विद्यार्थी राजनीतिमा लागेँ जागिरतिरको सोचै
भएन ।
नेता को को मनपर्छ ?
पुष्पलाल, मदन र मनमोहन बढी मनपर्छ तर देश,जनता र परिवर्तनका लागि योगदान गर्ने नेता सबै मनपर्छ ।
बढी मन परेर पढेको पुस्तक कुन कुन हुन् ?
मेक्सिम गोर्कीको आमा बढी पढेको छु ।
तपाईंको कमजोरी ?
बढी मान्छे चिल्ला कुरा गर्नेसँग,बनावटी भए पनि आफ्ना बारेमा राम्रा कुरा गरिदिँदा र अगाडि फुक्र्याएर पछाडि कुरा काट्दा रमाउँछन् म त्यसो गर्दिनँ छुच्चो भने पनि सत्य जे हो त्यो भनिदिन्छु, त्यस्तो मान्छेलाई पच्दोरहेनछ र मसँग रिसाउँछन् त्यसो गर्नु मेरो कमजोरी हो कि
जस्तो लाग्छ ।
प्रेरणाको स्रोत नि ?
आमाबुबा र विभिन्न घटनाबाट सिक्दै भोग्दै यहाँसम्म आएँ । यी सबै घटना र परिस्थिति प्रेरणाका स्रोत हुन ।
सुख दुःखको क्षण ?
मदन, आश्रितको निधन हुदाँ र २०५४ सलामा पार्टी फुट्दा दुःख र २०४६ सालको आन्दोलन सफल हुँदा र गणतन्त्र आउँदा खुसी लागेको थियो ।
सन्तुष्टि असन्तुष्टि के छ ?
समाज परिवर्तनका लागि राजनीतिमा लागेको मान्छे जनताको काम गर्ने अवसर आदरणीय अग्रज नेता र जनताले दिनुभएको छ असन्तुष्टि केहीमा छैन तर जन चाहनाअनुसार काम नभएकोले पूर्ण सन्तुष्टि पनि छैन ।

भूमिका
स्याङ्जा जिल्ला पुतलीबजारमा जन्मनुभएका नारायणप्रसाद मरासिनी राजनीतिमा योगदान दिएका नेता हुनुहुन्छ । न्याय र समानताका लागि विद्यार्थीकालदेखि नै अनेरास्ववियुमार्फत कम्युनिस्ट पार्टीको राजनीतिमा लाग्नुभएका उहाँले फासिष्ट पञ्चायती व्यवस्थाका विरुद्ध लाग्दा प्रहरीको कुटाइसमेत खानुभएको छ । विद्यार्थी राजनीतिदेखि जिल्ला पार्टीको विभिन्न तहहुँदै संघीय सांसद र विभिन्न संघ संस्थामा रहेर महत्वपूर्ण योगदान दिइरहनुभएका उहाँले राजनीतिक यात्रा आरम्भ भने ५ कक्षामा पढ्दादेखि नै गर्नु भएको थियो । उहाँले पार्टी निर्माण विस्तारदेखि नीति निर्माण तहमा रहेर सफल र सार्थक भूमिका निर्वाह गर्नु भएको छ । जनताको हित एवं पार्टीको मर्यादा र अनुशासनलाई सदैव उच्च तहमा राखेर परिर्वतन र समृद्धिका लागि निष्ठापूर्ण राजनीति गर्नु भएका उहाँ शालीन नेता हनुहुन्छ । पार्टीलाई वैचारिक एवं राजनीतिक रूपमा सबल बनाउने सन्दर्भमा विनास्वार्थ अगाडि बढ्ने उहाँ लिल्लाका आम जनता र पार्टी पंक्तिमा राम्रो छवि बनाएका परिचित नेता हुनुहुन्छ । उहाँको लगभग ३ दशकको गतिशील राजनीति जीवनयात्रा अहिले सांसदको रूपमा जनताका काम गर्दै अगाडि बढिरहेको छ । जस्तोसुकै चुनौतीको सामना गरेर सत्यको पक्षमा सतिसालझैँ उभिने उहाँ स्वार्थी, जनविरोधी र पार्टीविरोधीहरूलाई शालीन रूपमै प्रस्तुत भएर उनीहरूलाई बदल्न खोज्नुहुन्छ । व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा देश र जनताको स्वार्थलाई बढी महत्व दिने उहाँ विचार र सिद्धान्तको फलो गर्ने क्रियाशील नेता हुनुहुन्छ । जनताका काममा खटिरहनु भएका उनै जनसेवक मरासिनीको जीवन संघर्ष अनुभव, अनुभूति, रूचि र स्वभावका विविध पाटोलाई समेटेर जीवनचक्र प्रस्तुत गरेका छौं ।

पारिवारिक पृष्ठभूमि र अनुभव अनुभूति
पुतलीबजारको रमणीय सहरमा हुर्किनुुभएका सांसद नारायणप्रसाद मरासिनी सम्य, सुसंस्कारी र त्यहाँको सम्मानित, हुनेखाने परिवारमै जन्मिएका नेता हुनुहुन्छ । उहाँका बुबा दण्डपाणी उपाध्याय, माता हरिकला मरासिनी, श्रीमती विद्यादेवी मरासिनी, जेठा छोरा अनुपम, कान्छो छोरा अनमोल र दोस्रो सन्तानको रूपमा जन्मिएकी एक छोरी जोत्सना मरासिनी हुनुहुन्छ भने एक भाइ र एक बहिनी हुनुहुन्छ । मध्यम वर्गीय परिवारमा २०२४ सालमा जन्मेर ५२ वर्षे जीवनयात्रामा रमाइरहनु भएका मरासिनीको पारिवारिक पृष्ठभूमि असाध्य शान्त र अनुकरणीय छ । उहाँका भाइ दिपक शर्मा मरासिनीले स्कुल सञ्चालन गर्नु हुन्छ । विद्यादेवीसँग वैवाहिक सम्बन्ध गाँस्नु भएका उहाँका जेठा छोराले एमबीए र छोरीले पुल्चोक इञ्जिनियरिङ कलेजबाट बीई सम्पन्न गर्नुभएको छ । उहाँका आमाबुबाले कृषि कर्म नै गरे पनि समाजसेवाका काममा पनि त्यतिकै लाग्नुभएको छ । कुनै खालका खराब काम नगरी कुनै कुलतमा नफसी समाज परिवर्तनका लागि अनगिन्ति संघर्ष गर्नु भएका उहाँले थुप्रै तीता मीठा अनुभव ,अनुभूति संगाल्नु भएको छ , आरोह अवरोह पार गर्नु भएको छ, थुप्रै दुःखका भँगालाहरू पार गर्नु भएको छ, अप्ठयारो बेलामा पार्टीमा काम गरेर योगदान गर्नुभएको छ, जिल्लाका महत्वपूर्ण काम गर्नु भएको छ, जसको सुखद दुःखद दुवै अनुभूति छ उहाँलाई । व्यक्तिगत सुख सयलको परवाह नगरी समाज परिवर्तनका लागि थुप्रै उकाली ओराली गरेको उहाँको अतित दुःख र सुखको दोभानजस्तो छ । सांसदको रूपमा चुनेर जनताले फूलमाला लगाइदिएको, गणतन्त्र आउँदाको सुखद सन्दर्भदेखि पार्टी फुट्दाको र प्रतिगमनको पीडा पनि छ उहाँसँग । बारीमा हलो कोदालो गरेको, घाँस दाउरा काट्न उकाली ओराली गरेको, साथीभाइसँग खेलेको विगतदेखि जिल्ला नेता र संघीय सांसद भएर काम गरेको अतित र वर्तमान उहाँसँग छ । देश र जनताका लागि बोलेको र विकास निर्माणका काम गरेको अनुभूतिदेखि निरङ्कुश पञ्चायतसँग लडेको गौरवगाथा ज्यँुदै छ उहाँसँग । हरेक सन्दर्भ भोगेर आउनु भएका नारायण मरासिनी समाजका लागि महत्वपूर्ण योगदान दिने नेताको रूपमा परिचित हुनुहुन्छ । यो पाटोबाट हेर्दा उहाँ र उहाँको परिवार सबैको पीरमर्का र भावना बुझ्ने सबै कुराको संयोजन भएको सुन्दर र शान्त परिवार देखिन्छ ।

शिक्षा र समाजसेवा
किसान परिवार भए पनि शिक्षामा रूचि राख्ने नारायण मरासिनीले सुरुवाती शिक्षा जन्मथलो पुतलीबजारस्थित त्रिभुवन आदर्श माविमा लिनुभयो । त्यहीँबाट एसएलसी उत्तीर्ण गर्नुुभएका उहाँले पीएन क्याम्पस पोखराबाट आईएसी, अमृत क्याम्पस काठमाडौंबाट बीएसी, टीयूबाट भौतिकशास्त्रमा एमएसी र नेपाल ल क्याम्पसबाट एलएलबी उत्तीर्ण गर्नुभएको छ । राजनीतिसँगै समाजसेवाका थुप्रै काम गर्नुभएका उहाँले लक्ष्मी स्मृति सामुदायिक पुस्तकालयको अध्यक्ष, सामुदायिक स्याङ्जा एफएम ८९.६ को उपाध्यक्ष,नवरत्न बचत तथा ऋण सहकारीको संस्थापक अध्यक्ष, रेडक्रसको आजीवन सदस्य, जिल्लाबाट प्रकाशित हुने दैनिक पत्रिकाको सञ्चालक र स्कुलको संस्थापक भएर काम गरिसक्नुभएको छ । यसबाहेक उहाँले विभिन्न संघ संस्थामा रहेर सल्लाहाकारको भूमिका निर्वाह गरिरहनुभएको छ । यो उहाँको अनुकरणीय र ग्रहनीय काम हो ।

राजनीतिक यात्रा र साहित्य सृजना
गाउँमा धनीलाई दूध र भात फालाफाल गरिबलाई सधैँको अनिकाल देखेर बाल्यकालदेखि नै यस्तो हुनुहुँदैन, सबै समान हुनुपर्छ, कसैमाथि अन्याय अत्याचार हुनुहुन्न, देश र जनताका लागि केही गर्नुपर्छ भन्ने नारायण मरासिनी त्यसका लागि पाँच कक्षा पढ्दैदेखि अनेरास्ववियुमा रहेर विद्यार्थी राजनीति गर्दै कम्युनिस्ट पार्टीको राजनीतिमार्फत परिवर्तन र जनताको मुक्ति आन्दोलनमा लाग्नुभएको हो । मानव जन्म, जात, धर्म र कामले सानो ठूलो हुँदैन भन्ने मान्यता सानैदेखि राख्ने उहाँ जुछे विचारधारा, चिनियाँ सचित्र, सोभियत संघबाट प्रकाशित हुने पिपुल्स रिभ्युलगायतका प्रगतिशील पत्रपत्रिका पढेर र २०३६ सालको विद्यार्थी आन्दोलबाट प्रभावित भएर २०४४ सालमा तत्कालीन नेपाल कम्युनिस्ट पार्टी मालेको भातृ संगठन अनेरास्ववियुको सदस्यता लिएर राजनीतिमा प्रवेश गर्नुभएको हो । उहाँले संगठनको विभिन्न कमिटी र पदमा रहेर काम गरिसक्नुभएको छ । पञ्चायती व्यवस्थाका विरुद्ध र २०४५सालमा भारतले नेपालमा नाकाबन्दी लगाउँदा अनेरास्ववियुले नेतृत्व गरेको जुलुसमा अगाडि बढेर नारा लगाउने सन्दर्भमा प्रहरीको कुटाइसमेत खानुभएका उहाँले राजनीतिक उतार चढावका थुप्रै परिघटनाहरू व्यहोर्नु भएको छ । पञ्चायती सामन्तवादका विरुद्ध जेहाद छेड्ने कम्युनिस्ट आन्दोलनमा जीवनको परवाह नगरी राजनीतिमा होमिनुभएका मरासिनी अनेरास्ववियुको जिल्ला सदस्य, प्रजातान्त्रिक राष्ट्रिय युवा संघको जिल्ला सचिवालय सदस्य २०४८ सालमा स्याङ्जा काठमाडौं सम्पर्क मञ्चको सचिव, नेकपा एमाले स्याङ्जा पुतलीबजार गाउँ कमिटी सचिव, २०५३ सालमा नेकपा एमाले स्याङ्जा पुतलीबजार नगर कमिटीको सचिव, क्षेत्रीय कमिटी अध्यक्ष, जिल्ला कमिटी सदस्य, पार्टीको राष्ट्रिय परिषद् सदस्य, अञ्चल कमिटी सदस्यहुँदै संघीय सांसद हुनुभएका उहाँ परिवर्तनका पक्षमा दृढताका साथ काम गर्दै राजनीतिक उद्देश्यमा अगाडि बढ्नु भएका युवानेता हुनुहुन्छ । जनताको आन्दोलन विकास निर्माण र पार्टी काममा कहिल्यै नथाक्ने नारायण राजनीतिमा गुट, उपगुट, चाकडी, चाप्लुसी हुनुहँुदैन आस्था र निष्ठाको राजनीति गर्नुपर्छ भन्ने इमान्दार नेतामा पर्नुहुन्छ । उहाँले पार्टीको कामदेखि सिंगो जिल्लाका जनताका काममा महत्वपूर्ण योगदान दिएर नेकपाको जनप्रेमी नेताको छवि बनाउनुभएको छ । नारायणप्रसाद मरासिनी एउटा राजनीतिज्ञ मात्र होइन साहित्यक व्यक्तित्व पनि हुनुहुनछ । उहाँले २०४४ सालमा पञ्चलाई व्यंग्य गर्दै पञ्चले त के देख्छन र खोई, पञ्चको आँखा नै छैन , विश्वको धनी देश भएर होला हेर्नुस् त मेरो कलधाराको टुटीमा पानी नै छैन भनेर मुक्तकसमेत लेख्नुभएको थियो । उहाँले कविता लेख्ने, वाचन गर्ने कामसमेत थुप्रै ठाउँमा गरेको उहाँ बताउनुहुन्छ ।

विकास निर्माणका काम
सामन्ती व्यवस्था फाल्ने र गरिव जनता धनी बनाउने कम्युनिस्ट पार्टीमा जीवनको परवाह नगरी लाग्नुभएका नारायण मरासिनीले देश र जनताको हितमा थुप्रै काम गर्नु भएको छ । उहाँले स्याङ्जाका सबै ठाउँमा हिँउद बर्खा हिँड्न सक्ने गरी सडक सञ्जालले जोड्ने,सडकको स्तरोन्नति गर्ने, भौतिक पूर्वाधार निर्माणका कामहरू गर्ने, बिजुली, खानेपानी, ढल निकासको व्यवस्था, शिक्षा र स्वास्थ्य सुधारका काम, रोजगारी सिर्जनाका काम, बाढीपहिरो नियन्त्रणका कामदेखि विकास निर्माणका काम योजनाबद्ध रूपले प्राथमिकता छुट्याएर गरिरहनुभएका उहाँले अव्यवस्थित सहर विस्तारका समस्या समाधान गर्न पहलकदमी लिइरहनुभएको छ । त्यसैगरी स्याङ्जालाई आत्मनिर्भर बनाउन कृषि आधुनिकीकरणका योजना र कार्यक्रमलाई कृषक लक्षित गरी अगाडि बढाइरहेको बताउनुहुन्छ । यसैगरी स्याङ्जाको विकास र समृद्धिको प्रमुख क्षेत्र पर्यटन भएकोले पर्यटन प्रवद्र्धन, विकास र विस्तारका लागि त्यहाँ भएका पर्यटकीय स्थललाई व्यवस्थित बनाउन, भौतिक पूर्वाधार सुधारका कामहरू गर्ने र थप नयाँ पर्यटकीय गन्तव्य स्थलको अध्ययन गर्ने काम योजनाबद्ध रूपमा अगाडि बढिरहेको मरासिनी बताउनुहुन्छ । त्यसका लागि संघीय सरकारसँग स्रोत साधन जुटाइदिन आग्रह गर्नेदेखि जिल्लाका जनताका व्यक्तिगत र सामूहिक समस्या समाधानमा आफ्नो समय र पहुँचले भ्याउञ्जेल काम गरिरहेको उहाँ सुनाउनुहुन्छ । यी सबै कामलाई हेर्दा सांसद मरासिनीले विकास निर्माणका काम पनि उत्तिकै सक्रियताका साथ गरिरहेको देखिन्छ ।

त्याग र समर्पण
बाल्य अवस्थादेखि नै समाजप्रति सचेत नारायणप्रसाद मरासिनीले सुख सयलको परवाह नगरी सबै जोखिम मोलेर निरङ्कुशताविरुद्धको आन्दोलनमा केहीको परवाह नगरी संगठन र पार्टीमा काम गर्नुभयो, सबैको मन जितेर गाउँ, क्षेत्र, जिल्लाहुँदै राष्ट्रिय राजनीतिमा सक्रिय रहनुभयो, पार्टीमा योगदान गर्नुभयो, जिल्लावासी सबैलाई मिलाएर लैजान भूमिका खेल्नुभयो, कार्यकर्ताको मनोबल उच्च राख्नुभयो यो उहाँको त्याग र समर्पण हो ।

चिन्ता पार्टी र समृद्धिको
सुन्दरतादेखि शिक्षा, विकास र चेतनामा निकै अगाडि रहेको जिल्लाको रूपमा चिनिने जिल्लाबाट प्रतिनिधित्व गरेका नेकपाका सांसद नारायणप्रसाद मरासिनी मुलुकमा शान्ति, स्थिरता, विकास र समृद्धि आउनेमा आशावादी त हुनुहुन्छ तर पञ्च र कांग्रेसले धेरै बिगारेको देश,जनताले सोचेअनुरूप काम हुन नसकेको र पार्टीमा विचार, सिद्धान्त, निष्ठा, अनुशासन, आचरण, पद्धति, प्रक्रिया, मन्त्री र पार्टीका जिम्मेवार नेताहरूमा सामन्ती व्यवहार, बडप्पन, आफू जिम्दार, जनतालाई रैती ठान्ने प्रवृत्ति र व्यक्तिगत स्वार्थ हावी हुँदै गएकोले पार्टी कतै कमजोर त हुँदै जाने होइन भन्ने कुरामा भने चिन्ता लागिरहेको उहाँ सुनाउनुहुन्छ । पार्टीको मूल नेतृत्वले यस्ता बेथितिको अन्त्य गर्दै जनताको समृद्धि नभेटुञ्जेल कुनै पनि नेताले आफूलाई होइन देश र जनतालाई केन्द्रमा राखेर काम गर्नु पर्नेमा जोड दिनुहुन्छ । अहिले दुई तिहाईको स्थिर सरकार निर्माण भएकोले भ्रष्टाचारको अन्त्य, शान्ति, सुुशासनको सुरुवात, कृषिको आधुनिकीकरण, पर्यटन, यातायात र जलस्रोतको विकास गर्नुपर्छ । त्यतिमात्र होइन आधुनिक प्रविधिको उच्चतम प्रयोग गरेर युवालाई उत्पादनमा जोड्न सक्नुपर्छ, उनीहरूलाई काम गर्ने वातावरण दिनुपर्छ अनि मात्र देश समृद्ध बन्छ भन्ने उहाँको तर्क छ । उहाँको बढ्ता चिन्ता पार्टीप्रति देखिन्छ । यस सन्दर्भमा उहाँ जोड दिएरै भन्नुहुन्छ पार्टीका नेताको सोच व्यवहार, जीवनशैली, मुलुकको वर्तमान अवस्था र जनताको अपेक्षाभन्दा नितान्त विपरीत भएको र यसप्रति सबैको चिन्ता बढिरहेको बताउँदै मुलुकमा शान्ति, स्थिरता, विकास र समृद्धि ल्याउन पुरानो सोच, व्यवहार, संस्कार, संस्कृति र स्वभावमा परिवर्तन हुनुपर्ने, भ्रष्टाचार र अनियमितताको अन्त्य गर्न कठोर नीति ल्याउनुपर्ने, निर्वाचनमा टिकट पाउन र निर्वाचन जित्न जस्तोसुकै हर्कत गर्ने विकृति विसंगति तत्काल रोक्नुपर्ने बताउनुहुन्छ ।

स्वभाव र शैली
अधिकांश समय राजनीतिमा लगाउने नारायणप्रसाद मरासिनी मेहेनती, मिलनसार, स्वाभिमानी, अर्काको हितमा काम गर्न उत्साहित हुने, देश, जनता र पार्टीका लागि जस्तोसुकै योगदान गर्न तयार हुने क्रियाशील नेतामा पर्नुहुन्छ । हरेक काम कुरालाई परिणाममा हर्ने र उत्पादनमा जोडिन चाहने उहाँ सबैलाई सृजनशील र दक्ष बन्न प्रेरित गर्नुहुन्छ । उहाँका आमाबुबा पनि अप्ठ्यारोमा परेका जो कोहीलाई सहयोग गर्ने भएकोले उहाँ पनि आवश्यकता र सामथ्र्यअनुसार सहयोग गर्नुहुन्छ । आफूलाई जनताको सेवक ठान्नुहुन्छ, त्यहीअनुसारको आचरण र व्यवहार गर्नुहुन्छ । यसले उहाँलाई अगाडि बढ्न सहयोग पु¥याएको छ । उहाँलाई खान र लाउनमा कुनै सोख छैन, धन सम्पतिप्रति मोह छैन, समाजलाई केही दिऔं भन्ने सकरात्मक सोच छ । यही सोच, शैली र स्वाभावले उहाँलाई असल नेता र जनप्रिय सांसद बनाएको छ । स्वभाव त्यस्तो भएर नै उहाँले स्तम्भकार र छलफललाई शुभकामनासमेत दिँदै भन्नुभएको छ, छलफल स्थापना कालदेखि नै पार्टीको प्रचारक बन्यो, निरङ्कुशताको तारो बन्यो, आवाज नहुनेहरूको आवाज बन्यो, देश जनताको सेवा गर्दै आयो, परिबर्तनको संवाहक बन्यो, यसको यात्रा यस्तै रहोस्, तपाईंको कलम यस्ता काममा अझ बुलन्द बनोस्, यसले नसक्नेहरूलाई सक्ने बनाओस् शुभकामना !

जीवनलाई फर्केर हेर्दा

नारायणप्रसाद मरासिनी राजनीति गर्दा होस् वा सामूहकि काम गर्दा होस्, निजी जीवनका काम गर्दा होस् वा नीति निर्माणका काम गर्दा होस्, साहित्य सृजनाका काम गर्दा होस् वा विकास निर्माणका काम गर्दा होस् जस्तोसुकै चुनौती छिचोल्ने अनि देश र जनताको पक्षमा काम गर्ने इमान्दार नेतामा पर्नुहुन्छ । यही कर्मले उहाँलाई यो उचाइ दिएको छ, देशले चिन्ने सांसद बनाएको छ । यो उहाँ र उहाँको परिवारका लागि सन्तुष्टिको विषय हो । उहाँका यिनै कर्मले स्याङ्जाली जनतालाई समृद्ध पनि पारिरहेको छ ।
साथीको नजरमा नारायणप्रसाद मरासिनी
उहाँ सबैसँग मिलनसार स्वाभाव भएका, कसैलाई नराम्रो नगर्ने, जनताको हितमा रातदिन खट्ने, अन्ययाका विरुद्ध लड्ने, परिर्वतनकारी र विकासमा बढी चाख दिने सांसदको छवि बनाएका सिद्धान्तनिष्ठ र अविचलित नेता भएको कुरा उहाँका मिलनसार साथी निर्मलकुमार शेरचन बताउनुहुन्छ ।

जीवन चक्रको ६ प्वाइन्ट

  • मेरा यो यात्रा आमाबुबाको देन ।
  • पाँचमा पढ्दा नै राजनीतिमा लागेँ ।
  • स्याङ्जाली जनताको सुख, मेरो भोक ।
  • अनेरास्ववियुको झण्डा देखाउँदा लाठी ।
  • नेताको जीवनशैली र आचरण चिन्ताको विषय ।
  • आचरण र व्यवहारमा शुद्धता समृद्धिको गन्तव्य ।

हामी काम गर्नकै लागि निर्वाचित भएका हौं


डम्बरबहादुर खड्का, मेयर, मेलम्ची नगरपालिका

मेलम्ची नगरपालिकाको मेयर भएको दुई वर्ष बितिसक्यो जनताका अपेक्षा पूरा भए भएनन् काम कसरी गरिरहनुभएको छ, बताइदिनुस् न ।
मेलम्ची नगरपालिका भन्नेवित्तिकै यो चारभन्ज्याङभन्दा बाहिरको नगरपालिका हो । यसको नाम आउनेवित्तिक्कै मेलम्ची खानेपानीको कुरा आउँछ । त्यसैले नामको हिसाबले यसलाई धेरैले चिन्छन पनि । यो नगरपालिकामा हामी निर्वाचित भएर आइसकेपछि ‘कृषि, पर्यटन,उद्योग र जलाधार मेलम्ची समृद्धिको अधार’ भन्ने नारा तय ग¥यौं । त्यही नाराका आधारमा हामीले योजना निर्माण गरेका छौं । हामीले कृषिलाई पहिलो, पर्यटनलाई दोश्रो र उद्योगलाई प्राथमिकतामा राखेका छौं । यी सबैको विकासका लागि भौतिक पूर्वाधारको त्यतिकै महत्व हुने भएकोले सडक निर्माण र विस्तारको कामलाई हामीले बढी महत्व दिएर काम गरिरहेका छौं । मेलम्ची नगरपालिकालाई जोडने दुईवटा सडक छन् । एउटा साँखु फड्केश्वर मेलम्ची र अर्को काभ्रे, जिरोकिलोहुँदै मेलम्चीसम्मको सडक । यसलाई पहिलो प्राथमिकतामा राखेर काम गरिरहेका छौं । अहिले मेलम्ची जिरोकिलो सडक पिच हुँदैछ, यो पौष महिनासम्ममा पूरा हुन्छ । त्यसैगरी साँखु फड्केश्वर मेलम्ची सडक पिच गर्न पहल गरिरहेका छौं । अर्को साँखु,भोटेचौर, काहुले दोभानहुँदै मध्यपहाडी लोकमार्गहुँदै ईन्द्रावती छोएर जानेबाटोको काम पनि भइरहेको छ । लोकल सडकअन्तर्गत नगरपालिका र वडा कार्यालय जोड्ने सडकलाई पनि प्राथमिकतामा राखेर काम गरिरहेका छौं । त्यस्ता १३ वटा सडक पर्छन, त्यसमध्ये ५ वटामा हामीले ग्राभेलको काम सकेका छौं बाँकी सडकको काम यस वर्ष सक्ने योजना छ । ७ वटा वडा कार्यालयका नियमित रूपमा गाडीका बाटा बनाइसकेका छौं । कृषिलाई आधुनिकीकरण गर्ने र उत्पादन बढाउने, रोजगारी सिर्जना गर्ने योजनाअन्तर्गत तरकारी उत्पादनको काम, किबि खेतीलाई प्रबद्र्धन गर्ने काम, दूध उत्पादन गर्ने, कृषि सडकहरू बनाउने, मकै खेतीको प्रबद्र्धन गर्ने त्यसका लागि कृषि औजार, मल बिउको वितरण गर्ने योजना बनाइरहेका छौं । हाम्रो मेलम्ची नगरपालिकाबाट अहिले मासिक १५ करोडको दूध काठमाडौंंमा बिक्री भइरहेको छ, त्यसलाई बढाएर अबको दुई वर्षमा ३० करोड बनाउने योजनाअन्तर्गत विकास बैंक र सहकारीहरूसँग सहकार्य गरेर किसानलाई भैंसी किन्न सस्तो ब्याजमा रकम उपलब्ध गराउने र दूध बेचेर बंैकको ब्याज तिरिदिने निर्णय गरेका छौं । त्यसका लागि राम्रै बजेटको व्यवस्था गरेका छौं । त्यसैगरी हाम्रो नगरपालिकामै बालिविज्ञानको १२ सम्म पढाइ हुने एउटा स्कुल छ, त्यो स्कुलसँग मिलेर कृषिलाई जोडेर पर्यापर्यटनको प्रबद्र्धन गर्न त्यहाँ रहेको १ सय रोपनी जमिनमा पोखरी बनाएर माछा पाल्ने, तरकारी उत्पादन गर्ने,केरा फलाउने र रिसोर्ट खोल्ने योजना बनाएका छांै । त्यसका लागि १ करोड बजेट छुट्याएका छौं जसले गर्दा मेलम्चीमा आएका पर्यटकहरूदेखि आन्तरिक पर्यटकहरू मोहित हुने गरीको नमुना नगरपालिका बनाउने योजनाका साथ काम गरिरहेका छौं । यससँगै पर्यटन विकासका लागि ईन्द्रावती संस्था स्यागसँगको सहकार्यमा १ सय १ र १ सय २ नम्बरको पदमार्ग निर्माण गर्ने गरी काम गर्दैछौं । त्यसको अध्ययन त्यो ईन्द्रावती संस्थाले गरिरहेको छ । त्यो पदमार्गमा पर्ने विभिन्न स्थानमा ५ वटा होमस्टे बनाएर सञ्चालनमा ल्याइसकेका छांै । यसले पर्यटकलाई खान बस्नको सुविधा भएको छ । हामीले धार्मिक पर्यटनको माध्यमबाट नगरलाई समृद्ध बनाउन धौलेश्वर भन्ने ठाउँमा ठूलो पोखरी बनाएका छौं । अझ त्यसलाई विस्तार गरेर मन्दिर र गुम्बा बनाएर पर्यटक भित्र्याउने योजनाका साथ बजेटको व्यवस्था गरेका छौं । गतसाल २५ सय मिटरको गुफाडाँडामा जलवायु सम्मेलन सम्पन्न गरेका छांै । त्यहाँबाट हिमालका मनमोहक दृश्य देखिन्छ । त्यसलाई अझ राम्रो बनाउन गुफाडाँडा गुरुयोजना बनाएका छौं । जलाधारको विकास र वातावरणको संरक्षण गरेर जनताको जीवनस्तर राम्रो बनाउनेदेखि यो नगरलाई देशकै नमुना नगर बनाउने योजनाका साथ काम गरिरहेका छौं । ईन्द्रावतीमा अव्यवस्थित रूपले क्रसरहरू सञ्चालन भइरहेका छन्, त्यसलाई व्यवस्थित गर्न ईन्द्रावतीमाथि ड्याम बनाउँदैछांै । त्यो ड्याममा पानी जमेपछि तलाउ बन्छ, त्यहाँको ड्यामको छेउछाउ म्युजियम बनाउने, रिसोर्टहरू खोल्ने, बगैँचा र पार्कहरू निर्माण गरेर मनमोहक बनाउने गरी सभाव्यता अध्ययनको काम सम्पन्न गरिसकेका छौं । अबको केही समयपछि हामी त्यहाँ त्यसको डीपीआर बनाउँदै छांै । यसका लागि हामीलाई १३ अरब लाग्ने अनुमान भएको छ । यसका लागि अमेरिका,बेलायत, अष्टे«लिया र जापान बसेका महत्वपूर्ण व्यक्तित्वहरूलाई हालै काठमाडौंमा भेटेर कुरा गरिसकेको छु । उहाँहरूले पनि त्यसका लागि आधा स्रोत जुटाउने कुरा गर्नुभएको छ । यो काम गर्न सक्यौं भने पूर्वपश्चिम लोकमार्ग बनिसक्दाखेरी यहाँबाट यात्रा गर्ने जो कोही यात्रुलाई यहाँ एकपटक झरेर यो नगरको मुहार हेर्नै पर्ने, केही खानै पर्ने, केही छिन भए पनि घुमुघुमु लाग्ने अवस्थाको सिर्जना गर्ने योजनाका साथ यसरी हामीले काम गरिरहेका छौं । हो, जनताका अपेक्षा जस्ताको तस्तै पूरा गर्न सकेका छैनौं किनकी जनताका अपेक्षाहरू धेरै छन्, त्यसअनुसार धेरै गर्नुछ तर यो छोटो समयमा हिजोदेखि बिग्रिएका कुराहरूलाई सम्हाल्दै केही न केही काम गरिरहेका छांै, गर्न खोजिरहेका छौं, जनतालाई पनि यो समृद्धिको यात्रामा जोडेर काम गरिरहेका छौं । कतिपय अवस्थामा जनताको सहभागिताका लागि कम्पनी बनाएर काम गरिरहेका छौं । यसर्थ हामीले जनताको जीवनमा परिवर्तन ल्याउन सकिन्छ भन्ने विश्वास जनतालाई जगाएर यसको विकास र समृद्धिका लागि मनग्य काम गरेका छांै, जसलाई परिणाममा पनि देख्न सकिन्छ, यो ढंगले कामहरू गरिरहेका छांै ।

यसलाई समृद्ध बनाउने मुख्य आय स्रोत के के हुन् त ?
पहिलो गाई भैंसी पालन गरेर दूध उत्पादन, भेंडा बाख्रा, हाँस, कुखुरा र माछापालन गरेर मासु बेचबिखन, अर्गानिक तरकारी, फलफूल उत्पादन र धान उत्पादन, किबि खेती, लोकल कुखुराको अण्डा उत्पादन बिक्री वितरण गर्ने, करको दायरामा ल्याएर वैधानिक ढंगले लोकल मदिरा उत्पादन गर्ने, मौरीपालन गरेर मह उत्पादन गरी काठमाडौंमा बिक्री वितरण गर्ने, होटल, रिसोर्ट, होमस्टे, पर्यटक पदमार्ग स्थानपना गरी आन्तरिक र बाह्य पर्यटकको माध्यमबाट आय आर्जन बढाउनेदेखि अर्गानिक चिया उत्पादन गरेर आय आर्जन बढाउन सकिन्छ, हाम्रा आय आर्जनका मुख्य स्रोतहरू पनि यिनै हुन् ।

बहुचर्चित मेलम्ची आयोजना समयमा सम्पन्न नहुनुमा तपाईंंहरूको पनि दोष छ भन्छन्, तरकारीमा विषादीको अत्यधिक प्रयोग तपार्इंकै जिल्लामा छ, त्यहाँ त छोरीचेली नै दिनुहुँदैन भन्छन्, जनप्रतिनिधिले आफैँ ठेक्का खोल्ने, आफैँ निर्णय गर्ने र आफैँलाई पार्ने काममा पनि अगाडि नै भएको बताउँछन्, डनहरूको बिगबिगी पनि त्यहीँ छ भन्छन् मान्छेले के यो सत्य हो ? समस्या कति छन् काम गर्न ?
मेलम्ची नगरपालिकामा हामी काम गर्दैगर्दा करका कुरा छन्, सम्पत्ति करका कुरा होलान्, कर नतिर्ने कुरा छन्, सडक फराकिला पार्न खोज्दा जग्गा मिचिन्छ भनेर जग्गा छोड्न नखोज्ने कुरा छन् ,डनहरूले हप्कि दप्कि गर्ने कुरा पनि सुनिन्छन्, थोर बहुत विषादी प्रयोग गर्ने कुराहरू पनि हुन सक्छन् यद्यपि अन्तजस्तो हाम्रो नगरमा छैन तर केही मात्रामा छ । त्यसलाई न्यूनीकरण गर्ने कुरा छ, रोजागारी पाउनुपर्छ भन्ने माग पनि छ जनताको, आधुनिक खेती प्रणालीमा जान नखोज्ने, पुराना सोचाइहरू बदल्न नखोज्ने, जमिनको बढी खण्डीकरण हुने त्यसले व्यवसायिक खेती प्रणालीमा समस्या आउने यस्ता समस्या छन् तर यसलाई हामी बदल्न सक्ने अवस्थामा छौं । जहाँसम्म मेलम्ची आयोजनाको कुरा छ यसमा हाम्रो कुनै दोष छैन । साना साना ठेकेदारलाई र त्यहाँ काम गर्ने श्रमिकलाई पैसा नदिएर समस्या पारेकोले हामीले त्यो भुक्तानीका लागि पहलकदमीसम्म गरेका हौं तर उसलाई हामीले हिँडाएका हैनौं, त्यो पैसा तिर्न नसकेर उ आफँै हिडेको हो । त्यहाँका जनताले गरेको कामको पारिश्रमिक नै उसले अहिलेसम्म दिएको छैन । यसले केही समस्या भएको हो, उ हिँड्नुपर्ने सम्पूर्ण कारण उ आफँै हो, हामी हैनौं । यसको सम्पूर्ण जिम्मा मेलम्ची खानेपानी आयोजना र यसको कार्यकारी प्रमुखले लिनुपर्छ । हामीले काम थालेका कुनै कुरामा हाम्रा जनप्रतिनिधिलाई जनताको लेबलबाट कुनै समस्या छैन, बरू सहयोग नै छ । स्रोत साधनको अभाव, पूर्वाधार विकासको कमी, ऐन कानुनको अभाव, श्रम गर्न खोज्नुभन्दा अनुदानमा बढी जोड दिने, वर्षाका कारणले बाटो भत्कने, यातायात सञ्चालनमा समस्या आउनेजस्ता कुराले हामीलाई केही अप्ठ्यारो छ, तर जनप्रतिनिधिले ठेक्का खोज्ने, आफैँलाई ठेक्का पार्ने, डोजर किनेर आँफैले काम गरी बढी बिल बनाई कमिसन खानेजस्ता कुनै समस्या छैनन् । अन्यत्र यस्तो भएको कुरा पत्रपत्रिकामा हामीले पनि पढेका छौं तर हाम्रोमा यो खालको समस्या छैन । हाम्रा जनप्रतिनिधि इमान्दार छन्, आफ्नो कामप्रति जिम्मेवार र प्रतिबद्ध छन् ।

यी सबै कुरालाई हेर्दा तपाईं र तपाईंको सरकारले अगाडि बढाएको समृद्ध नेपाल, सुखी नेपालीको अभियान अबको साढे तीन वर्षमा पूरा होला ?
अवश्य पूरा हुन्छ, परिणाममा देखिने गरी पूरा हुन्छ किनकी हिजो हामी जनप्रतिनिधिको रूपमा यहाँ नहुँदा यहाँको शिक्षा, स्वास्थ्य, सडक, बत्ती, पुलपुलेसा, कृषि, पर्यटन, सिँचाई, रोजगारी, प्रशासनिक सेवा प्रवाह, रीति रिवाज, धर्म, संस्कृति, पर्यन र विकास निर्माणको अवस्था कस्तो थियो, आज कस्तो भइरहेको छ, भोलिको अवस्थामा कस्तो हुन्छ हामी यसका बेग्लाबेग्लै तस्बिर राख्छौ, हिजोको विकास निर्माणको डेटा र हामीले काम गरेपछिको डेटा राख्छौं र जनतालाई जस्ताको तस्तै परिणाममा देखाइदिन्छौं । यसले जनतालाई छर्लङग हुन्छ । हामी काम गर्न आएका हांै, काम गर्छौं, कम्युनिस्टहरूले काम गर्दा रहेछन् भन्ने कुरा व्यवहारमार्फत सिद्ध गर्छांै, यसमा दुईमत छैन । हाम्रो पार्टी र हाम्रो सरकारको उद्देश्य पनि यही हो, यसमा हामी किञ्चित तलमाथि हुँदैनौं । म यसमा ढुक्क हुन र हामीलाई सहयोग गर्न सबैमा तपाईंको पत्रिकामार्फत आग्रह पनि गर्न चाहन्छु ।

प्रदेश सरकार र जिल्ला पार्टीसँग कतिको समन्वय भइरहेको छ ?
राम्रै छ, काम पनि हामी प्रदेश सरकारसँग समन्वय गरेरै गर्छौ तर प्रदेशले आफ्नो राजधानी टुंग्याउन सकेको छैन,यसमा मलाई दुःख लागेको छ, यो कुरा मैले प्रदेशको समन्वयको बैठकमा पनि मुख्यमन्त्रीलाई भनिसकेको छु, यो काम चाडो टुंग्याउनुस्, हेटौडामा नै राख्ने हो भने काठमाडौंमा चाँडो आउन आजै बजेट राखेर सुरुङमार्ग बनाउनुस् बरू हामीलाई बजेट चाहिँदैन, त्यो काम चाँडो गर्नुस् भनेर भनेको छु । यो विषयलाई सबै साथीभाईहरूले राम्रो मानेर ताली पनि बजाउनुभएको छ, सबैको भावना यही छ । कतिपय कामका विषयमा तालमेल मिलिरहेको छैन तर समस्या हुने गरी होइन । यसलाई पनि हामी मिलाउने प्रयत्नमा छौ, मिल्छ । जहाँसम्म पार्टीको कुरा छ, त्यसमा कुनै समस्या छैन । पार्टीबाट हामीलाई पूर्ण सहयोग छ । अन्त्यमा सबैले सकरात्मक भएर सोचौ, काम गरौँ, जनताका हितका काममा सबै मिलेर जाऔ,एकले अर्कालाई सहयोग गरौँ, सबैको सहयोगले यो नगरपालिकालाई मुलुककै नमुना नगरपालिका बनाआंै,यो काम हामीले नै गर्ने हो, हामीले नगरे कसले गर्ने ? आज नगरे कहिले गर्ने ? यसर्थ इमान्दारिताका साथ काम गरौं, यिनै भनाइका साथ मलाई स्थान दिएर हामीले गरेका राम्रा कामहरू जनतामा लान यो लोकप्रिय पत्रिकामा बोलाउनुभयो, मेरा भनाइहरू जनतामा लगिदिनुभयो त्यसका लागि यहाँ र यहाँको पत्रिकाको टिमलाई समेत धन्यवाद दिन चाहन्छु ।


हामी कोहीपनि आफैँ नकारात्मक हुनुहुँदैन


जुलि कुमारी महतो नेकपाकी केन्द्रीय सदस्य, सभासद् एवं धनुषा जिल्लाकी सहईन्चार्ज हुनुहुन्छ । पार्टीको भातृसंगठन अनेम संघबाट राजनीति गर्दै आउनुभएकी उहाँ समानुपातिक तर्फबाट सांसदको जिम्मेवारीमा आउनुभएको हो । यसभन्दा अगाडि नै सभासद्को जिम्मेवारी वहन गरेर विकास निर्माणमा पार्टीलाई योगदान दिइसक्नुभएकी जुलि पार्टीका बिभिन्न मोर्चामा काम गर्दै केन्द्रीय सदस्य र जिल्ला सहईञ्चार्जको भूमिकामा आउनुभएको हो । जस्तो सुकै सँग पनि अगाडि बढ्ने महतोसँग नेपालको पछिल्लो राष्ट्रिय राजनीति, पार्टीका गतिविधि र विकास निर्माणका
बारेमा छलफलले गरेको कुराकानीको सम्पादित अंशः

यहाँले भर्खरै जिल्ला सहइञ्चार्जको जिम्मेवारी पाउनु भएको छ, पार्टी र संसद्का गतिविधिहरू के कसरी अगाडी बढाइरहनु भएको छ ?
मलाई पार्टीले भर्खरै जिल्ला सहइञ्चार्जको जिम्मेवारी दिएको छ । अहिले दुईवटा पार्टी एक भएका छन् तर एकताका सम्पूर्ण काम सम्पन्न भइसकेका छैनन्, टुंगिने तरखरमा छन् । केन्द्रीय सचिवालय, केन्द्रीय कमिटी, प्रदेश कमिटी, जिल्ला संयोजक सहसंयोजक, जिल्ला इञ्चार्ज सहइञ्चार्ज, जनवर्गीय संगठनका संयोजक र सहसंयोजक तोक्ने काम भएको छ । अब केही दिनमा विभागको एकताको काम टुंगिन्छ । त्यसपछि हामी तल नगर कमिटी, वडा कमिटी निर्माणका काम सम्पन्न गरेर संगठन विस्तारमा लाग्ने भनेर पार्टी सचिवालयले घोषणा गरिसकेको छ । यिनै काममा लाग्ने जिल्लाका कार्यकर्ता र जनताका बीचमा जानेलगायतका काम पार्टीको जिल्ला सहइञ्चार्जको रूपमा गरिरहेको छु । यता संसद्मा हालै आएको अविरल वर्षाका कारण बाढीपहिरो र डुबान भएर धेरै जनता मरेका छन्, देश शोकमा डुबेको छ, यो बेला तपार्ईंंमार्फत म ती सबै स्वर्गीय जनताप्रति हार्दिक श्रद्धाञ्जली र शोेकाकुल परिवारजनप्रति समवेदना व्यक्त गर्न चाहन्छु । यो कुरा मैले संसद्मा पनि गरिसकेको छु, पीडितलाई राहतको व्यवस्था गर्न सरकारसँग माग पनि गरिसकेको छु । यो बेलामा म त्यहाँ जाने जनताका अवस्था बुझ्ने, जनताका कुरा सदनमा ल्याएर सरकारलाई भन्ने, अबका दिनमा यस्तो समस्याबाट कसरी मुक्त हुने भन्ने बारेमा सबैसँग छलफल गरेर त्यो कुरा संसद्मा राख्ने, आफूले सकेको सहयोग जनतालाई गर्ने, संघीय संसद्का कानुन बनाउने, जिल्लाका विकास निर्माणका काम गर्नेजस्ता कामहरू गरिरहेको छु ।

तपार्ईंंको पार्टीको सरकारले काम कस्तो गर्दैछ ?
हाम्रो पार्टीको सरकारले राम्ररी काम गरिरहेको छ । समृद्ध नेपाल, सुखी नेपालीको राष्ट्रिय अभियान पूरा हुने गरी काम गरिरहेको छ, कतिपयको परिणाम देखिन पनि थालेको छ कतिपयको अब केही समयपछि देखिने छ । भर्खरै भारतबाट पाइपलाइनबाट अमलेखगञ्जसम्म तेल ल्याउने कामको उद्घाटन नै भइसक्यो, पानीजहाज सञ्चालनको तयारी हुँदैछ, रेल सञ्चालनका लागि काम हुँदैछन्, हवाईमैदान, बाटाघाटा बन्ने, स्तरोन्नति हुने काम तीव्र गतिमा भइरहेको छ, कानुन निर्माणदेखि, अनुगमन, नियमन, विकास निर्माण, शिक्षा र स्वास्थ्य क्षेत्रको सुधारका कामहरू भइरहेका छन् । अन्य सयौं कामहरूको र विकासको लागि ट्र्याक खोल्ने काम गरिरहेको छ, अझ राम्रो गर्ने योजना बनाइरहेको छ ।

तपाईंले सरकारले राम्रो काम गरिरहेको छ भनिरहँदा प्रतिपक्षलगायत तपार्ईंकै पार्टीका नेताले समेत सरकारले राम्रो काम गर्न सकेन, विवादस्पद काम बढी ग¥यो, जनताका हितमा काम गर्न सकेन्, पार्टी विधिमा चलेन्, सल्लाहाकार र विज्ञले राम्ररी काम गर्न सकेनन् भन्ने चर्चा व्यापक छ त ?
यो विरोधीले भन्ने गरेको बनिबनाऊ भनाइ हो भ्रमको खेती हो । राम्रोलाई राम्रो र नराम्रोलाई नराम्रो भन्न नसक्नेहरूको आग्रहपूर्ण भनाइ हो । यस्ता भ्रमपूर्ण र तथ्यभन्दा बाहिरका कुरालाई त कठै भन्नबाहेक के पो सकिन्छ र ? तर सरकारले देखिने गरी अनुभूत गर्ने गरी काम गर्दैछ, जुन कुराको एक दुईवटा उदाहरण मैले माथि नै दिइसकेँ । हो जनताका अपेक्षा धेरै छन्, गर्नु धेरै छ, हाम्रै छिमेकको विकासको रफ्तार त्यस्तो तीव्र्र छ, हामी त्यसमा धेरै तल छांै, धेरै तीव्र्र गतिमा अगाडी बढ्नुछ । हामीलाई यसो त्यसो भन्ने छुट छैन, यो कारणले हामीले गर्न सकेका छैनौं भन्ने छुट छैन तर हामीले गर्दै नगरेको कामै नभएको, गलत मात्रै गरेको भन्ने कुरा होइन । यो पूर्वाग्रहपूर्ण भनाइ हो किनकी आज जुन सपना देखाउने प्रधानमन्त्री मुलुकले पाएको छ, सबैभन्दा अब्बल नेता छानेर हामीले प्रधानमन्त्री बनाएका छांै, यो ठूलो कुरा हो । मुलुकका पौने तीन लाख जनतालाई आशा र सपना देखाउने सरकार यही हो, भरोसा दिने सरकार यही हो । कुनै पनि नेताले देश निर्माणको सपना नदेखी विकास निर्माणको काम सम्पन्न गर्न सक्दैन । यो सरकारले पनि काम गरिरहेको छ, विकास निर्माणका काम भइरहेका छन्, सडकलगायत भौतिक पूर्वाधार निर्माणका काम गरिरहेको छ, पाइपबाट तेल ल्याउने काम भइसकेको छ,राष्ट्रियताको सवालमा छलाङ मारेर काम गरेको छ । गुठीलगायत जति पनि विधेयक आएका छन् ती जनताकै हितमा आएका थिए, जनतालाई विषादीयुक्त तरकारी खुआउनु हुन्न भनेर नै प्रधानमन्त्रीले विषादी परीक्षण गर्न भन्नुभएको थियो तर हाम्रो प्रविधियुक्त ल्याब आवश्यकताअनुसार नहुँदा तरकारी खेर नजाओस् भनेर छाडेको हो परीक्षण नै रोक्न लगाएको होइन । सम्बन्धित निकायका उच्च प्रशासकले राम्ररी काम नगर्दिँदाखेरी प्रमले जनताको अगाडी झुकेर माफी माग्नुभयो यो जनताप्रति उत्तरदायी भएको उदाहरण हो, इमान्दारीपूर्ण कर्म हो । यो सरकारले सुन तस्करहरूलाई तह लगाउन खोज्यो, सिण्डिकेटको अन्त्य ग¥यो, जनताका हितमा गुठीलगायत विभिन्न विधेयकहरू ल्याएर यहाँभित्र भएका बेथिति रोक्न खोज्यो, शिक्षा र स्वास्थ्यका विषयमा विधेयक ल्याउन खोजिरहेको छ, सेयर बजारलाई राम्रो बनाउन खोज्यो, विषादी तरकारी, सडक पुल बनाउन ढिला गर्नेहरूलाई कानुन बनाएर तह लगाउन खोजिरहेको छ, कर्मचारीको समायोजन सक्यो, प्रदेश संरचना निर्माण गरिसक्यो, शिक्षा र स्वास्थ्यमा सुधारका प्रयास देखिँदैछन् । यसर्थ यी सबै कुरा भ्रम र आग्रहपूर्ण भनाइ हुन् । यो देशमा सबैभन्दा बढी शासन गर्ने पार्टी नेपाली कांग्रेस हो उसले यत्रो समय किन गर्न सकेन, गर्न नसकेको मात्र होइन, भएको पोख्यो, समाप्त पा¥यो, बिगा¥यो हाम्रो मुलक नै कमजोर पा¥यो । हिजो हामीलाई छोड्ने बेलासम्म बिगारी रह्यो, लुटिरह्यो, त्यसलाई हाम्रो सरकारले राम्रो बनाइरहेको छ भने हामीले कसरी नराम्रो ग¥यौं ? त्यसैले प्रतिपक्षले पनि राम्रोलाई राम्रो भन्न सक्नुपर्छ, अनिमात्र त्यो राजनीतिक संस्कार भएको पार्टी बन्न सक्छ । तर, कांग्रेस त्यो खालको पार्टी होइन, आरोप मात्र लगाउने पार्टी हो, देश पीडामा भएको बेला जनता बाढीपहिरो र डुबानमा परेर मरिरहेको बेला संसद् अवरुद्ध गरिरहेको छ । राहत र उद्धारमा खटिरहेको छैन । यो देख्दा दुःख लाग्छ । हाम्रा पार्टीका नेता कार्यकर्ताले यस्ता कुरा गरेका छैनन्, जति गरिएको छ, त्यसलाई अझ बढाऔं, जनताको अपेक्षाअनुसार गरौं, हाम्रो घोषणापत्रअनुसार गरौं भन्नुभएको हो । यसो भन्नु नराम्रो होइन । हाम्रो समाजमा विभिन्न खालका सोच चिन्तन भएका सामन्तवादी विचार भएका नजताको हित नचाहने सरकारलाई असफल बनाएर स्वार्थसिद्ध गर्न चाहने, अर्काको इसारामा चल्न खोज्ने तत्वहरू प्रशस्त छन् । यस्ता तत्वहरूलाई के कुरा मन पर्छ, पर्दैन यो बुझ्न सकिने कुरा भएन । कामहरू भएका छन्, हुन्छन्, सरकारले राम्रै गरिरहेको छ । कतिपय घटनाले सरकारलाई सतर्क हुनुपर्ने, विचार पु¥याएर काम गर्नुपर्ने, कुनै पनि निर्णय गर्दा अध्ययन गरेर, तलसम्म बुझेर गर्नुपर्छ,अलि तयारीपूर्वक अगाडी बढ्नु पर्ने रहेछ भन्ने पाठ सिकाएको छ । अर्को कुरा पार्टीको सबै एकता प्रक्रिया सम्पन्न नहुँदा पनि त्यसले सरकारका कामलाई जस्ताको तस्तै जनतामा लैजान असहज भयो, नेता कार्यकर्ताहरू कामविहीन भए जसले पार्टी र सरकारलाई क्षति भयो तर अब यसलाई पार्टीले टुंग्याउन लागेको हुनाले केही दिनमा सबै कुरा मिल्नेछ, पार्टी र सरकार सशक्त रूपमा अगाडी बढ्नेछ, विधिमै पार्टी र सरकार चल्नेछ ।

यहाँले यसो भनिरहँदा ठेकदारले सडक, पुल वर्षौदेखि ठेक्का लिएर बनाएका छैनन् तरकारीमा विषादी र मूल्यवृद्धि त्यतिकै छ, सिण्डिकेट हटेको छैन, तरकारी बिचौलिया र भूमाफियालाई कारबाही गरेको देखिँदैन तपार्ईंहरूले यस्ता विषयलाई संसद्मा उठाउनुहुन्न ?
किन नउठाउनु, राम्रा कुरा जनताका हितमा हुने कुरा हामीले उठाई नै रहेका हुन्छौ । भूमाफियालाई हित हुने गरी हिजो बनेको ऐन यो सरकारले संशोधन नै गरेर निमावली बनाएर जग्गाको कारोबार सरकारले रोकिसक्यो, अहिले जग्गा प्लटिङ गरेर बेच्न पाइँदैन । अहिले सरकारले जारी गरेको मूल्य लिएर र मापदण्डभित्र रहेर ऐन कानुनको परिधिभित्र रहेर पारदर्शी बनेर राज्यलाई कर तिरेर काम गर्नुपर्छ, अब हिजोको जस्तो चल्नेवाला छैन । जहाँसम्म सिण्डिकेटको कुरा छ, सिण्डिकेटको अन्त्य भइसक्यो । अहिले यातायत व्यवसाय सञ्चालन गर्न सरकारको सम्बन्धित निकायमा दर्ता गरेर, रूट परमिट लिएर तोकेको भाडा लिएर कर तिरेर एउटा मात्रै गाडी किनेर पनि सञ्चालन गर्न सबैले पाउँछन । तर, कतिपयले सिण्डिकेट भनेको गाडी फालाफाल रूटमा चल्ने, सस्तोमा राम्रा राम्रा गाडीमा चढ्न पाउने, भन्नेबित्तिकै गाडी आइहाल्ने भन्ने कुरा बुझेको देखिन्छ, त्यो होइन । त्यो चाहिँ विकास र सुविधा हो त्यस्तो प्राप्तिको माग गर्नु कल्पना गर्नु, त्यस्तो होस् भन्ने चाहना राख्नु ठीक हो त्यसैका लागि सरकार पनि लागिरहेको छ तर तत्कालै त्यो गरिहाल्नु प¥यो, त्यसो नगरी हुँदैहुँदैन, त्यस्तो नगरे कामै नभएको ठहर्छ, सरकारले सेण्डिकेट नै तोड्न सकेन भन्नु आकाशतिर फर्केर थुक्नुजस्तै हो । त्यसैगरी तरकारीलगायत अन्य वस्तुको मूल्य सरकारले बढाएको होइन, हाम्रोमा उत्पादनको कमी भएर बाहिरबाट आयात गर्नुपर्दा वा नेपालमै पनि उत्पादनमा कमी आएको कारणले माग र पूर्तिको सन्तुलन नमिल्दा, मागभन्दा आपूर्ति कम हुँदा मूल्य वृद्धि भएको हो । यसलाई पनि सरकारसँग जोडेर सरकारलाई दोष लगाउने प्रवृत्ति बढेको छ, यो गलत कुरा हो । मूल्यवृद्धि रोक्न खोज्दा, काम ठेक्कामा लिएर वर्षौसम्म पूरा नगर्ने काम रोक्न खोज्नेहरूलाई कारबाही गर्न खोज्दा दलाल र बिचौलियाहरूले सरकारलाई चारतिरबाट घेराबन्दी गरेर रोक्न खोजेको, मन्त्रीहरूलाई दोषारोपण गरेको, काम गर्न नदिन खोजेको त देखि हाल्नुभयो । यसलाई हेर्दा यस्ता व्यक्तिबाट जोगिएर विकासको प्रतिफल जनतालाई दिन सरकारलाई निकै कठिन भइरहेको छ तर पनि सस्ता विषयलाई सरकारले रोक्छ, मूल्यमा एकरूपता कायम गर्छ नै, किनेको मूल्यको एक चौथाई मूल्य राखेर कर छलेर जग्गा पास गर्नेहरूका अब दिन छैनन् । स्पष्ट देखाएर किनेको वास्तविक मूल्यको कर सरकारलाई तिरेर जग्गा पास हुने सिस्टमको हामीले व्यवस्था गरिसकेका छौं । झोलामा खोला हालेर कमिसन खाँदै हिड्ने, र समयमा काम नगर्ने ठेकेदारलाई कारबाहीस्वरूप जरिवाना भइरहेको छ । यी सबै समस्या हटाएर सरकारले विकास गर्छ विकासले गति लिन्छ , प्रधानमन्त्रीको काम र उद्देश्यमा एक इन्च पनि तलमाथि छैन । सबै कुरा राम्रो गर्नका लागि हो, कांग्रेसले वर्षौदेखि थुपारेको विकृति विसंगति समाप्त पार्न खोजेको हो, मिडियाको विषयमा पनि त्यही होे कामहरू भएका छन्, हुन्छन्, सरकारले राम्रै गरिरहेको छ । तर यो घटनाले सरकारलाई सतर्क हुनुपर्ने, विचार पु¥याएर काम गर्नुपर्ने, विचार पु¥याएर, हरेक निर्णय गर्दा अध्ययन गरेर तलसम्म बुझेर बुझेर, अलि तयारीपूर्वक अगाडी बढ्नुपर्ने रहेछ भन्ने पाठ सिकाएको छ । हो सरकार नेकपाको दुई तिहाईको छ तर हामीले कहीँ दम्भ, घमण्ड, अधिनायकवाद देखाएका छैनौं बरू कांग्रेसले जन निर्वाचित सरकारलाई यो गर्न दिन्न त्यो गर्न दिन्न, यो गर्न पाउँदैनस् भनेर जनतालाई गलत ढंगले उपयोग गरिरहेको छ, गलत सूचनाका आधारमा आन्दोलन गर्न खोजिरहेको छ, सञ्चारमाध्यमलाई गलत ढंगले उपयोग गरिरहेको छ । उसले अधिनायकवादी व्यवहार देखाइरहेको छ जसका कारणले यी समस्या आइरहेका छन् । समयमा पार्टीको एकता प्रकृया सम्पन्न नहुँदा पनि त्यसले सरकारका कामलाई जस्ताको तस्तै जनतामा लैजान असहज भएको छ, नेता कार्यकर्ताहरू कामविहीन भएका छन् जसले पार्टी र सरकारलाई क्षति भएको छ । यसलाई पार्टी सचिवालयले चाँडै टुंग्याउन खोजेको छ, चाँडो टुंग्याउनु पर्छ । यसर्थ सरकार विधिमै चलेको छ, काममै लागेको छ, यसमा कसैले शंका गर्नुपर्ने कारण छैन ।

सरकारले भ्रष्टाचार रोक्न सकिरहेको छैन नि ?
सरकारले गर्न खोजेको छ, गर्दैछ, गर्न खोजेको कुरा देखिन पनि थालेका छन् । विभिन्न निकायका भ्रष्टाचारीहरू पक्राउ पर्न थालेबाट प्रस्ट हुन्छ । फेरि भ्रष्टाचार एउटा प्रधानमन्त्रीले माथिबाट भन्दैमा रोकिने होइन, यो त तलदेखि माथिसम्म नै क्यान्सरको रूपमा छ । यसलाई निमूर्ल पार्न ठेकेदारले गरेको अनियमिततामा निगरानी गर्नुप¥यो, कर्मचारीले गरेको काममा निगरानी गर्नुप¥यो अन्य जहाँकहीँमा भए पनि निगरानी गर्नुपर्छ । जसले यो कामको जिम्मेवारी लिएको छ, उसले त्यो जिम्मेवारी इमान्दारीताका साथ पूरा गर्नुपर्छ । एउटा निकाय वा व्यक्तिले गरेको कामको भागीदार प्रधानमन्त्रीले लिने कुरा हुँदैन, जसले गरेको हो उसैले लिनुपर्छ । तर अहिले यसको ठीक उल्टो भइरहेको छ । एउटाले काम बिगार्ने प्रधानमन्त्रीलाई दोष दिने कुराले हामी विकास र समृद्धिमा अघि बढ्न सक्दैनौं । यसर्थ यसतर्फ सबैको ध्यान जानुपर्छ । यसो भयो भने भ्रष्टाचार नियन्त्रण हुन्छ । संगठनले आफनो रोललाई नयाँ ढंगले डिफाइन गरेर अगाडि बढ्नुपर्छ । आज राष्ट्रले हामी सबैबाट यही भूमिका खोजिरहेको छ, त्यो पूरा गर्नुपर्छ ।

मन्त्री फेर्ने कुरा सुन्नमा आएको छ, काम प्रभावकारी नभएर हो वा अन्य आवश्यकताले यो काम भएको होला ?
मन्त्रीहरूको कामबाट प्रधानमन्त्री असन्तुष्ट हुनुभएको मैले सुनेको छैन र मैले फेरि मन्त्रीहरूको हेरफेर हुँदैछ भन्ने कुरा पनि सुनेको छैन । यहाँले आधिकारिक रूपमा पार्टीबाट जानकारी पाउनुभएको भए म भन्न सक्दिनँ त्यो त प्रधानमन्त्रीको स्वविवेकीय कुरा भयो । उहाँलाई आवश्यकताको महसुस भयो, मन्त्री नफेरि सरकारको गति अगाडि बढ्न सकेन भने, त्यो खालको अनूभुति प्रमलाई भयो भने हुन सक्छ । यो प्रधानमन्त्रीको अधिकार क्षेत्रभित्रको कुरा हो तर मन्त्रीले काम गर्न सकेनन् मेरो उद्देश्यअनुसार काम गर्न सकेन्न भन्ने अनुभूति प्रधानमन्त्रीलाई हुने गरी कुनै मन्त्रीले काम गरे होलान् र प्रधानमन्त्रीले त्यस्तो फिल गर्नुभयो भन्ने मलाई लाग्दैन । तत्काल यस्तो सम्भावना होला जस्तो मलाई लाग्दैन र त्यस सम्बन्धमा यस्तो आधिकारिक कुरा भएको मेरो जानकारीमा पनि छैन, प्रमले भनेको पनि सुनेको छैन । तपार्ईंले मिडियामा सुन्नुभएको हो भने त्यो हल्ला हो, झुठा हो ।

मन्त्रालयका हरेक काम तपार्ईंबाट हुन्छन् भन्छन नि हो ?
म मन्त्रीको श्रीमती भएर उहाँका काम गरेको पनि होइन, त्यस्तो गरेको पनि छैन, यो पूर्वाग्रहीहरूले लगाउने आरोप हो । म तपार्ईंको लोकप्रिय सञ्चार माध्यमबाटै त्यसको खण्डन गर्न चाहन्छु । म पहिले सचेत नागरिक हुँ, त्यसपछि नेकपाको सांसद हुँ, जनताको जनप्रतिनिधि हुँ, विकास निर्माणमा योगदान गर्न सक्ने राजनीतिक प्राणी हुँ । यसर्थ मैले यो राम्रो,यो नराम्रो, यो ठीक, यो बेठीक भन्ने अधिकार पनि राख्छु, हैसियत पनि राख्छु, त्यो मेरो जिम्मेवारी र कर्तव्य पनि हो तर मेरो श्रीमान्को मन्त्रालयमा होइन नेपाल सरकारका सबै निकाय र संघ संस्थामा । यो मैले मन्त्राणी भएर भनेको होइन जिम्मेवार पार्टीको जिम्मेवार सांसद र जिम्मेवार कार्यकर्ता भएर भनेको हुँ । तर यहाँले भनेजस्तो श्रीमान्को मन्त्रालयमा मात्र काम गरी बस्ने, निर्देशन दिँदै हिँड्ने होइन, जहाँ बेठीक काम हुन्छ त्यहाँ भनिहाल्छु । त्यो कुरा त म मन्त्रालयमा मात्र होइन सदनमा समेत उठाउँछु, सरकारसँग उठाउँछु, सरकारलाई नराम्रो नगर्न भन्छु, राम्रो गर्न सहयोग गर्छु, जनताको हित र विकास निर्माणमा सरकार र सम्बन्धित निकायलाई सहयोग गर्छु, यो त मेरो दायित्व नै हो नि । तर यहाँले भनेजस्तो मन्त्राणी भएर फुर्ति देखाउने उद्देश्यले होइन । यो कुरामा त मैले अलि अस्ति वर्षा, बाढी, पहिरोेमा निर्देशन दिएर,राहत लिएर आफैँ जनताकहाँ गएँ, दुःखमा साथ दिएँ, कहिले शिक्षा राम्रो बनाउन, शिक्षामा भएका बेथिति हटाउन शिक्षामन्त्रीसँग गएर भन्छु, स्वास्थ्यमन्त्रीसँग स्वास्थ्य क्षेत्रका बेथिति हटाउन भन्छु, कहिले एक्लै गएर भन्छु, कहिले जनताको डेलिगेसन लिएर गएर भन्छु । अन्य मन्त्रालयमा पनि भन्छु, कुनै मन्त्रालयको काम राम्रो लागेन भने यो भएन यसो गर्नुस् भनेर सुधारको कुरा पनि भन्छु । यो मेरो जिम्मेवारीभित्र पर्ने कुरा हो तर कतिपयले मलाई मन्त्रीसँग जोडेर भन्नुहुन्छ, लेख्नुहुन्छ कतिले मेरो दाइसँग जोडेर भन्नुहुन्छ, लेख्नुहुन्छ घरीघरी त्यसले मलाई पीडा दिन्छ फेरि आँफै सोचेर हेर्छु म भाग्यमानी भएको ठानेर गर्व पनि गर्छु । यद्यपि म क्षमताबाट, कामबाट, निरन्तरताबाट, मेहनत गरेर, जनताको काम गरेर, जनताको मायाबाट र पार्टीलाई यसले जिम्मेवारी पाए पूरा गर्न सक्छ भन्ने विश्वास दिलाएर यहाँ आएको कुरा बिर्सिएर अन्यथा भन्दिँदा भने दुःख पनि लाग्छ । यसर्थ यस्ता कुरामा मेरो त्याग र संघर्षमा भने यहाँहरूजस्ता सञ्चार क्षेत्रका साथीहरूको सुदृष्टि हुनुपर्छ, आग्रह रहनुहुँदैन सत्य, निष्ठा र संघर्षको मूल्यांकन सही र न्यायोचित ढंगले गरिदिनुपर्छ, न्याय मर्न दिनुहुँदैन, काम गर्नेको मूल्यांकन नहुने परिस्थिति हुनुहुँदैन म यो आग्रह पनि यहाँमार्फत सबैलाई गर्न चाहन्छु ।

सांसदले अलि बढी लोभ गरिरहेका छन् कर्मचारीजस्तो दसैं खर्च नै माग्न थाले भन्ने छ नि ?
यो भनाइ राम्रो होइन । अर्को कुरा अहिले कतिपयले सांसदहरूलाई हेर्ने दृष्टिकोण नकरात्मक बनाइरहेका छन् । यो पनि नेगेटिभ धारणा हो । सांसदले त्यस्तो लोभ गरेजस्तो मलाई लाग्दैन । सांसदले अफिसियल रूपमा हामीलाई दसैंपेश्की चाहियो भनेर भनेको कहीँ छैन, मैले त सुनेको पनि छैन । सांसदप्रति यस्तो नकरात्मक धारणा बनाउनु राम्रो होइन । हरेक दुःख पर्दा सांसद चाहिन्छ, सानादेखि ठूला समस्यामा सांसद खोज्ने, जन्म, मृत्युु, विवाह, व्रतबन्ध, समस्यामा सांसद खोज्ने, बिरामी हुँदा सांसदको सहयोग चाहिने, विकास निर्माणमा सांसद चाहिने, जेल र हिरासतमा रहँदासम्म सांसदको खोजिहुने सांसदले अलिकति केही चिज राज्यबाट लिन खोज्यो, राज्यले दिन खोज्यो भने रिँगटा चल्ने उल्टीजस्तो हुने रोगबाट औषधि खाएर भए पनि मुक्त हुनुपर्छ । सांसदको पनि जीवन हुन्छ, आवश्यकता हुन्छन्, मन हुन्छ, सांसदको के सुविधा छ ? राज्यले के दिएको छ र ? सांसदको तलब भत्ता मुस्किलले २५ हजार बाँच्छ । त्यतिले घर चलाउने कि आफ्ना आवश्यकता पूरा गर्ने कि, कार्यकर्तालाई हेर्ने कि आफन्तलाई हेर्ने कि, चन्दा माग्नेलाई दिने कि, जिल्ला पुगेर जनताका सुखदुःख बुझेर आउने कि के गर्ने ? यस्तो हालतमा सांसद छन्, सरकारले त अन्य त्यस्तो सुविधा त केही दिएको त छैन । एकपटक ल्यापटपको कुरा आएको थियो तर सांसदले नै चाहिँदैन भन्नुभएको हो । त्यसैले सांसदको विषयमा नकारात्मक धाराणा बनाउनु बेकार हो, त्यो दिमागी समस्या हो । एउटा सांसदले सारा कुरा समपर्ण गरेर, जनताकै लागि काम गर्ने भनेर, लाखौ दुःख कष्ट सहेर, घरपरिवार समाप्त पारेर, निरंकुशताको विरुद्ध लडेर अझ भन्नु पर्दा जनप्रतिनिधिले जीवन नै बलिदान दिने गरी कसम खाएर आएका छन् । यस्ता जनप्रतिनिधिलाई यो हदसम्मको नेगेटिभ धाराणा राख्नु राम्रो होइन, विवेकको उपयोग होइन ।

अनुुसन्धान सुरु


काठमाडौं, साउन, ८ । अख्तियार दुरुपयोग अनुसन्धान आयोगका प्रमुख आयुक्त नवीन कुमार घिमिरेले सम्पत्ति सुद्धीकरणको विषयमा आयोगले विभिन्न व्यक्तिहरुमाथि गम्भीर अनुसन्धान गरिरहेको बताएका छन् । अहिले १४० जनाको हाराहारीका व्यक्तिहरुको सम्पत्ति अख्तियारले छानबिन गरिहरेको र सबै विषय अदालतमा प्रवेश गरिसकेपछि मात्रै सार्वजनिक हुने अक्तियारले जनाएको छ । आयोगलाई गति प्रदान गर्न सबैको सहयोग रहनुपर्ने र भ्रष्टाचार नियन्त्रण गरेर देशलाई शुसाशन तर्फ अगाडि बढाउनुपर्ने आयोगले जनाएको छ । आयोग सकारात्मक कुरालाई ग्रहण गर्दै जाने र नकारात्मक कुरा पुनरावृत्ति नहोस् भन्नेमा पनि सचेत रहेको बताइएको छ ।

काम गर्ने मान्छे कोही कहिल्यै पाखा पर्दैन : देवशंकर पौडेल


देवशंकर पौडेल नेकपाका केन्द्रीय सदस्य एवं रामेछाप जिल्लाका ईन्चार्ज हुनुहुन्छ । पार्टीको भूमिगत राजनीति गर्दै सांसद, जिल्ला ईन्चार्ज हुँदै केन्द्रीय सदस्यको जिम्मेवारी निर्वाह गरिरहनुभएका पौडेल जनताका प्रिय नेता हुनुहुन्छ । देश, जनता र परिवतर्न का पक्षमा निरकशुं ताकाविरुद्ध लडरे आउनभु एका उहा शालिन र नके पाका आशालाग्दा नतेका रूपमा परिचित हुनुहुन्छ । जस्तो सुकै चुनौतिको डटेर सामना गर्ने पौडेलसँग नेपालको पछिल्लो राष्ट्रिय राजनीति, पार्टीका गतिविधि र विकास निर्माणका बारेमा छलफलले गरेको कुराकानीको सम्पादित अंशः

देवशंकर पौडेल, केन्द्रीय सदस्य, नेकपा

तपाईं परिवर्तनका लागि कम्युनिस्ट पार्टीमा लाग्नुभयो, केन्द्रीय सदस्य हुनुहुन्छ तर जिम्मेवारी तोकिएको छैन, अहिले के गर्दै हुनुहुन्छ !
पार्टी सामूहिक नेतृत्वमा छैन, अहिले केन्द्रिकृत भएको छ, हामीलाई कुनै जिम्मेवारी तोकिएको छैन तर मेरो सिंगो जीवन यही पार्टीमा, सिंगो देश र रामेछापेली जनताको हितमा काम गर्दै बितेकोले अहिले पनि म पार्टीको केन्द्रीय सदस्य रहेर राजनीति गतिविधिकै काम गरिरहेको छु, जनतालाई भेटिरहेको छु, उनीहरूका सुख दुःखमा सहभागी भइरहेको छु, त्यहाँका जनतालाई पार्टी ज्यूँदै छ, क्रियाशील छ भन्ने भाव दिइरहेको छु ।

कतिपय अग्रज नेताहरू धेरै पहिले केन्द्रीय सदस्य भइसकेकालाई पनि केन्द्रीय सदस्यमा ल्याइएको छैन तिनीहरू अहिले निस्क्रिय भएका छन्, तपाईंहरू नै पनि काममा हुनुहुन्न पार्टीले किन जिम्मेवारी नदिएको होला ?

काम गर्ने मान्छे कोही कहिल्यै पाखा पर्दैन किनभने पदमा हुँदा जिम्मेवारीमा हुँदामात्र काम गर्ने अरू बेला नगर्ने भन्ने कुरा हुँदैन, जनताका काम जहाँ बसेर गरे पनि हुन्छ जतिबेला गरे पनि हुन्छ । सुविधा खोज्नेले, मान सम्मान खोज्नेले, पद खोज्नेले मात्र त्यस्तो सोच्ने हो त्यस्तो गर्ने हो । तर कसैले केही देला, दान बकस पाइएला, पद, पैसा पाइएला भनेर हामी हिजो पार्टीमा लागेको होइन । हो माथि बसेका कसै कसैलाई आफनो चाकडी गर्नेलाई, आफनो सेवा गर्नेलाई केही दिउँजस्तो लाग्ला, पाउने र लिनेले पनि लेलान् तर हामी त्यसका लागि पार्टीमा लागेको होइनौं, कसैले पद दिएन भन्दैमा जनताका कामै गर्न कसैले रोक्दैन । चाहे जोसुकै होस् आश र त्रासमा नपरे केही समस्या हुँदैन, कसैले पछि पार्न सक्दैन, जनताका काम गर्न पनि कसैले रोक्न सक्दैन ।

आश र त्रासमा बस्नेको सख्या कतिको छ ?

हिजो अप्ठ्यारो बेलामा पार्टीलाई बनाउन सर्वस्व दिने, संघर्षमा लागेका जनताका हितमा काम गर्न खोज्ने, योगदान गरेका पुराना अग्रजहरूको संख्या धेरै ठूलो छैन, उनीहरूले आश र त्रास पनि राख्दैनन् तर नदीमा बाढी आएको बेला माछा मार्न, भल छोप्न आउनेहरूजस्तै अहिले पार्टीमा पनि भल छोप्न आउनेहरूको संख्या प्रशस्त छ ।

पार्टी एकताका कामहरूमा ढिलाइ हुनमा के कारण होला र कसको दोष होला ?

कम्युनिस्टको नाममा हामीभित्र भएको पुरातन र सामन्तवादी सोच, विचार, व्यवहार यसको मुख्य कारण र दोषी हो । यस्ता सामन्तवादी सोच, व्यवहार भएका मान्छेमा आफैँले मात्र पाउँ, आफैँमात्र पदमा पुगौँ, आफूमात्र ठूलो होउँ, मैले आदेश गरेको कुरा सबैले खुरुक्क मानुन्, मैले दिने अरूले पाउने समय हो यो भनेर सोच्ने, आसेपासे राखेर श्क्तिशाली हुन खोज्ने,मोजमस्ति गर्नखोज्ने, व्यक्तिगत निर्णय सर्वोपरी ठान्ने प्रवृत्तिका मान्छे हामीभित्र छौं, त्यो सोच नै आजको सबै समस्याको जड हो । यो प्रवृत्ति हिजो राजा महाराजाहरूमा थियो, उसका सन्तान जन्मदै राजा हुने र जनतालाई दुःख दिएर आफू मोजमस्ती गर्ने, शासनको बागडोर आफ्नै वंशमा सार्दै जाने समय थियो । आज हामीले त्यसलाई जनताको बलमा हटाएर जनताद्वारा निर्वाचित हुने प्रतिनिधि राख्यौं, त्यो राजनीतिक पद्धतिको विकास ग¥यौ, त्यो ठाउँमा जनताको हितका खातिर हिजो तिनै राजा महाराजा हटाउने आन्दोलनमा जीवन लगाएका हाम्रा नेताहरूलाई पु¥यायौं, आज उहाँहरू त्यहाँ हुनुहुन्छ तर सोच व्यवहार उस्तै भएको छ, सान शौकत, ठाँट, रवाफ उस्तै भएको छ । मिले शासन पद्धति नै आफ्नै वंशमा सार्न पाए हुन्थ्यो भन्ने खालको भइरहेको छ । मैले २०४८ सालदेखि हेरिरहेको छु कतिपयले सधैँ पाउनै पर्ने, जित्नै पर्ने, लाभ लिनै पर्ने, मान सम्मान पाउनै पर्ने, प्रवृत्ति देखापरिरहेको छ यो सबै पार्टीमा छ, हाम्रो पार्टीमा पनि छ । यही प्रवृत्तिले गर्दा यसो भएको हो । यसर्थ यसको दोष यो प्रवृत्तिलाई दिनुपर्छ जस्तो लाग्छ मलाई ।

अहिले पार्टीमा नीति, नियम, पद्धति,मूल्य, मान्यता अनुशासन र वर्गपक्षधरतामा चलेको छैन थिति विधिबेगर गुटगत रूपमा चलिरहेको छ भन्छन्, त्यस्तै हो, के लाग्छ तपाईंलाई ?

हिजो हामी जुन बेला भूमिगत रूपमा थियौ त्यो बेला हामी जनताको माझमा थियौ, त्यो बेला दैननदिन जनताको वर्ग संघर्षमा सम्लग्न भएर नै हामी अगाडि बढ्यौ । जसले गर्दा वर्गपक्षधरता बलियो थियो, अनुशासन कडा थियो, एकअर्कामा भावनात्मक सम्बन्ध ज्यादै समधुर थियो, आलोचना आत्मआलोचनाको संस्कृति थियो, त्यो अहिले समाप्त भएको छ । त्यो अवस्था क. मनमोहन अधिकारी प्रधानमन्त्री हुँदासम्म थियो । उहाँले पार्टीका सबै काम सामूहिक निर्णय गरेर पार्टीका सबै नेतालाई जानकारी गराएर केन्द्रीय कमिटीको बैठकमा राखेर गर्नुहुन्थ्यो । उहाँ बितेपछि पछिल्ला दिनहरूमा त्यस्तो नीति विधि समाप्त भएको छ । नेतृत्वको आलोचना गरेको खण्डमा त्यसको राजनीतिक भविष्य नै समाप्त पारिदिने अवस्थाको विकास भएको छ । अहिले संख्यात्मक रूपमा पार्टी ठूलो भए पनि गुणात्मक र भावनात्मक रूपमा झन् कमजोर हुन पुगेको छ । हिजोका काम व्यवहारहरू क्रमशः कमजोर हुँदै आएका छन् । पहिलेभन्दा काम गर्न अहिले सहजता भए पनि जनताको बीचमा जाने, पार्टीलाई नीति विधिमा चलाउने, पार्टीको मूल्य, मान्यता र आचरण बिर्सने, क्रियाशीलता, त्याग, समर्पण भुल्ने र व्यवहारमा भ्रष्टिकरण हुने कुरामा बढोत्तरी भइरहेको छ, यो चिन्ताको विषय हो । यसलाई हामीले करेक्सन नगर्ने हो भने परिवर्तनको नाममा समृद्धिको नाममा हामीले हिजो आर्जन गरेका उपलब्धिहरू जोगाउन निकै गाह्रो हुन्छ, हिजो हामीले गरेको त्याग र बलिदान पानीमा बगेर जान्छ । यसमा चाहिँ सबैको ध्यान जानु जरुरी छ । त्यसैले यसलाई पुनर्ताजगी गर्दै, पुनर्मूल्याङ्कन गर्दै, खराब आचरणहरू हटाउँदै पार्टीलाई सशक्त बनाएर सही दिशामा हिँडाउनुपर्छ, शोषित पीडित श्रमजीवी जनताको वर्गपक्षधरताको पार्टी बनाउनुपर्छ । अनिमात्रै हाम्रो पार्टी साँच्चिकै कम्युनिस्ट पार्टी बन्न सक्छ ।

पार्टी एकतापछिको नेकपाको अवस्था कस्तो छ, नेता कार्यकर्ताबीचको भावनात्मक एकता, अन्तर्घुलन कस्तो छ ?

पहिलो कुरा त दुईवटा ठूला राजनीतिक दलहरू एक भएका छन्, यो ज्यादै राम्रो कुरा हो । त्यतिमात्र होइन नेपालका सबै पार्टी वामपन्थि पार्टी एक हुनुपर्छ र संसारका मजदुरहरू एक हुनुपर्छ भनिरहेको बेलामा नेपालका ठूला पार्टी एक हुनु गर्वको कुरा हो, यसका नेता कार्यकर्तामा समस्या छैन, अन्तर्घुलनमा पनि कुनै समस्या छैन, समस्या र खोट माथि नै छ । त्यसलाई हल गरी पार्टीलाई अगाडि बढाउन सैद्धान्तिक, वैचारिक र भावनात्मक एकतामा विकास गर्नुपर्छ । त्यो काम गर्ने भनेको पार्टी नेतृत्वले नै हो,माथि नै हो । माथि राम्रो भयो, बिजुलीको तारमा माथिबाट करेन्ट ठीकसँगले प्रवाह भयो भने सबै बत्तीहरू बल्न सक्ने गरी तल व्यवस्थापन भइसकेको छ । मेरो जिल्लामा दुईवटै पार्टीबाट आएका नेता कार्यकर्तामा राम्रो सम्बन्ध छ, यो सम्बन्ध सबैतिर होला भन्ने मलाई लाग्दछ । माथि यो तेरो यो मेरो, यता पल्ला भारी हुन्छ कि उता पल्ला भारी हुन्छ भनेर मासु बेच्नेले सुँगुरको जगर जोखे जस्तो गरेर हुँदैन । अहिलेका युवाहरू यो पार्टीप्रति यति चिन्तित छन् कि हाम्रा अग्रज पुष्पलाल, मदन भण्डारी, मनमोहन अधिकारीलगायत अहिलेका अग्रजहरूले बनाएको पार्टी बिग्रिने हो कि, कम्युनिस्टको नाममा बुर्जुवा शैली र आचरणतर्फ अगाडि बढ्ने हुन कि भन्ने चिन्ता अहिलेका युवामा देखिन्छ । युवाहरू चिन्तित त छन् तर उनीहरू निर्णायक ठाउँमा छैनन् । चाहे जोसुकैले होस् पार्टीको विचारलाई शिरमा राखेर हिँड्ने हो भने कुनै समस्या आउँदैन । स्वार्थलाई शिरमा राख्दा मात्र सबै समस्या आउने हो, यस्ता समस्या आउनै दिनुहुँदैन । यसो भयो भने केही समस्यै हुँदैन । यसर्थ पार्टीमा त्यस्तो निराशा छाउने गरीको समस्या त छैन तर नसुधार्ने, नसोच्ने, अहिलेकै ढंगले हिँड्ने हो भने चाहिँ समस्या जटिल बन्न सक्छ ।

पार्टीमा गुुट र खटपट छ कि छैन ?

हिजो पार्टी भूमिगत थियो गुट भएको तल थाहा पाउँदैन थिए तर अहिले पार्टी खुला छ, स्वार्थहरू खुला छन् । हिजो त्याग, समर्पण, बलिदानबाहेक अगाडि केही देखिँदैन थियो त्यहाँ कि विजय कि मृत्युबाहेक केही हुँदैन थियो, फेरि त्यो प्रष्टै देखिन्थ्यो तर आज खुल्लमखुल्ला हुन थालेको छ । हिजोका सामन्तले लुकेर थाहा नपाउने गरी किसान मजदुरका घरबाट खसी, बाख्रा, गाई,भैंसी डो¥याउँथे, अलिकति भए पनि थाहा नपाई खेतबारी कब्जा गर्नु पाएहुन्थ्यो भन्ने थिए तर समय क्रममा ती कमजोर भए, कोही हराए तर तिनका ठाउँमा नयाँ मान्छे आएका छन् । बरू ती हिजोका सामन्त कृषि कर्म गर्थे तर आजका सामन्त भने माथि माथि आकाशमा खेती गर्न खोज्ने, अर्कालाई थिचोमिचो गरेर धन आर्जन गर्न खोज्ने, राज्यको सम्पत्ति हडपेर, भ्रष्टाचार गरेर धनी हुन खोज्ने प्रवृत्ति ज्यादै बढेको छ । यो भुईंफुट्टा वर्गमा बढी देखिन्छ , यहि भुईंफुट्टा वर्गले पार्टीमा समस्या भएको छ, तिनैले गुट बनाउन प्रोत्साहित गरेका छन् । यसको अन्त्य यहिलेको हाम्रो आवश्यकता हो । अहिले हामी दुई तिहाईको सरकार सञ्चालन गरीरहेका छौं । यस्तो अवस्थामा हाम्रा नट बल्टुहरू राम्ररी कस्न सकियो भने हामी र अर्को पार्टीबीच देखिने गरी काम गर्न सकियो भने हामीलाई कसैले दमन पनि गर्न सक्दैनन्, पार्टीभित्र गुट र खटपट पनि हुँदैन, पार्टी पनि राम्ररी अगाडि जान सक्छ । त्यसो भएन, सुधारिएन, राम्रोसँग काम गर्न सकिएन भने कलकत्ते कम्युनिस्ट हुन धेरै बेर लाग्दैन । यसमा सबैको ध्यान दिनुपर्छ ।

समग्र पार्टीको अवस्था कस्तो देखिन्छ आशा वा निराशा ?

हामीले विशाल कम्युनिस्ट पार्टी निर्माण गरेका छौ, झण्डै आँफै दुई तिहार्ईको हाराहारीमा सरकार सञचालन गरीरहेका छौ, स्थानीय र प्रदेश सरकारमा पनि हामी नै दुई तिहाई नजिकमा छौ, सात प्रदेश मध्य ६ वटा मा हामी दुई तिहाईमै छांै, यसलाई विश्वले उत्सुकताका साथ हेरिरहेको छ । तर हामीले आफूले आफैँलाई चाहिँ चिन्न सकिरहेका छैनौं, बुझ्न सकिरहेका छैनौं । हाम्रो पार्टीमा आफैँ सेलिब्रेटीजस्तो बनेर सबै कुराको जस एक्लै लिन खोज्ने सामूहिक नेतृत्व, सामूहिक अपनत्व, सामूहिक जस लिन नखोज्ने, विधिमा पार्टी सञ्चालन गर्न नखोज्ने प्रवृत्तिले पार्टीमा समस्या भइरहेको छ । यो पुष्पलालको त्याग र समर्पणबाट बनेको पार्टी, यसलाई यहाँसम्म ल्याउन उहाँले सर्वस्व दिनुभयो, जीवन नै समर्पण गर्नुभयो, खाइनखाइ निरङ्कुशताका विरुद्ध लड्नुभयो, छिन्ताङका, सुखानीका, टिमुरबोटेका सहिदहरूले निरङ्कुशताका विरुद्ध लडेर आएको यो परिवर्तन र बनेका पार्टीहरू, मदन भण्डारीको विचारले बनेको यो पार्टी, हिजोका हाम्रा पार्टीका हजारौं सहिदहरूले गरेको जनयुद्धको जगमा भएको परिवर्तन, त्यसले प्राप्त गरेको उपलब्धिलाई हेर्ने हो भने अहिले हामीले गरिरहेका कामले हामीलाई लज्जाबोध हुन्छ । ती महान सहिदहरूले देश र जनताका लागि परिवर्तन चाहेका हुन्, व्यक्तिगत स्वार्थका लागि होइन । ती एक एक सहिदको योगदानलाई भुलेर मैले यो गरेँ, त्यो गरेँ भनेको सुन्दा सहिदको योगदानलाई धुलिसात गरिरहेको जस्तो मलाई लाग्छ । तर जे भए पनि हामी निराशापूर्ण बाटोमा छैनांै, आशालाग्दो भविष्य हेरेर बसिरहेका छांै । यसर्थ हिजोका हाम्रा अग्रजहरूको त्याग बलिदान, विश्व कम्युनिस्ट आन्दोलनले हामीबाट आशा गरेको कुरालाइ हेर्ने हो भने, त्यसलाई गहिरो गरी बुझ्ने हो भने हामी ठीक ठाउँमै छौं आशापूर्ण क्षितिजमै छौं तर हामीले हाम्रा व्यवहारमा करेक्सन गर्नैपर्छ । हामीले हाम्रा आचरण र व्यवहारलाई नसुधार्ने, आपm्नो स्वार्थमा मात्र लाग्ने, सामूहिक स्वार्थमा नलाग्ने, कम्युनिस्ट आचरण र व्यवहारमा नबस्ने, देश र जनताका लागि नसोच्ने हो भने हामी निराशापूर्ण बाटोमा जानेछौं । त्यसैले हामी कता जाने हो कस्तो पार्टी बनाउने हो त्यो हाम्रै हातमा छ, हामीले हाम्रा अग्रजलाई हेरेर भोलिको बाटो तय गर्ने हो भने हामी उज्यालो भविष्यतर्फको यात्रामै छौं । तर कार्यशैली, आचरण र व्यवहारमा सुधार गर्नु जरुरी छ । पार्टीलाई जनतामा आधारित पार्टी बनाउनुपर्छ, सरकार पार्टीबाट सञ्चालित हुनुपर्छ । यति भयो भने सबै कुरा ठिक भएर जान्छ । त्यो दिसामा पार्टीलाई अगाडि बढाउनुपर्छ ।

त्यो दिशातर्फ पार्टी हिँड्न खोजेको छ, जान सक्ला ?

सैद्धान्तिक, वैचारिक रूपमा भन्दा पनि प्राविधिक रूपमा बढ्ता ध्यान दिएर आवश्यकताले पार्टी एकता भएको हो र यसकै छत्रछायामा नेतृत्वको खल्तीबाट पद झिकेर आफ्ना र आफ्ना वरपरकालाई बाँडफाँड गर्दा समस्या भएको हो । त्यसैले यस्ता कुराको अन्त्य गरेर मैले माथि भनेका कुरालाई शिरोपर गरेर पार्टीका अधिवेशन र महाधिवेशनमा छलफल गरेर एउटा निश्चिित विधि र मापदण्ड बनाएर सैद्धान्तिक, वैचारिक रूपमा अगाडि बढाएर लैजानुपर्छ । अहिले भएका कमी कमजोरीहरूमा करेक्सन गर्नुपर्छ । अहिले त्यो गर्न सकिने अवस्थामा पार्टी छ, त्यसैले यो तत्काल गरिहाल्नुपर्छ । यदि यसो गरिएन र नेताका खल्तीमा भएका मान्छेलाई मात्र खल्तीबाट निकाल्दै जिम्मेवारी र अवसरहरू दिँदै जाने योगदान गरेकाहरूलाई पाखा पार्दै जाने हो भने त कम्युनिस्ट पार्टी नै रहँदैन । यसर्थ सबै नेता कार्यकर्ताहरूले यसतर्फ ध्यान दिएर नेतृत्वलाई सजग गराएर योग्यता क्षमता, क्रियाशीलता, योगदान र इमान्दारितालाई मापदण्ड बनाएर अवसर र जिम्मेवारीको बाँडफाँड गर्न दबाब दिनुपर्छ । कम्युनिस्ट पार्टीका नेता कार्यकर्ताले चाहँदा यो असम्भव पनि छैन । तपाईंले भनेजस्तै पार्टी नीति, विधि, मूल्य,मान्यता र पद्धतिमा चलोस्, सबैले जिम्मेवारी पाइयोस्

कसैलाई अन्याय नहोस् भन्ने र परिवर्तनका लागि जीवन दिने, भूमिगत कालको आचरण,व्यवहार खोज्ने अग्रज नेता कार्यकर्ताहरू अहिले निराश छन् के भन्नुहुन्छ ?

पहिलो कुरा अहिले हामी पार्टी निर्माणको संक्रमणकालमा छौं । हामी माक्र्सवादी हुनुको नाताले हामीले माक्र्सवादी ढंगले विष्लेषण गरेर, राम्रोलाई राम्रो, नराम्रोलाई नराम्रो भनेर बहस गरौं, वैचारिक र सैद्धान्तिक आधारलाई प्राथमिकता दिँदै पार्टी निर्माणका लागि हामी सबैले पहलकदमी लिऔं । दोस्रो पार्टीभित्र गुट उपगुट होलान्, विचार समूह होलान् तर यसबाट प्रभावित नभई पक्षधरतामा भन्दा इसुमा आधारित भएर छलफल गरौं, बहस गरौं, अधिवेशन र महाधिवेशनका हलमा छलफल गरौं अब कस्तो पार्टी निर्माण गर्ने भनेर छलफल र बहस गरौं, पार्टी निर्माणलाई अगाडि बढाउन माक्र्सवादी ढंगले लागौं, राम्रो पार्टी बनाआंै, त्यसका लागि सबै लागौं, गलत विचार र चिन्तनलाई निर्ममतापूर्वक प्रहार गरांै, सही नीति, सही सिद्धान्त र सही विचार तर्जुमा गर्ने कुरामा सबै इमान्दारीताका साथ लागौ, संगठन सञ्चालन सहि विधिबाट गरौ खराब चिन्तनका विरुद्ध लडौ र जनताको हित गर्ने, राष्टको हित गर्ने कम्युनिस्ट पार्टी निर्माण गरौ जसले सिंगो कम्युनिस्ट आन्दोलन र विकास निर्माण सहित समृद्ध नेपाल सुखि नेपालीको अभियान साकार पारोस । यसो गर्दा नेतृत्वले पनि मेरा विरुद्ध भयो यसलाई सिध्याउनु पर्छ भन्नु भएन, यो राम्रो बनाउनकै लागि यो सुझाव आयो भनेर लिऔं, यो अभियानमा सबै नेताकार्यकर्ता लागौं । निराशातर्फ नलागी सकारात्क दिशातर्फ अगाडि बढौँ भविष्य सुन्दर छ भन्न चाहन्छु ।

अहिले नेकपाको दुई तिहार्ईको सरकार छ तर पार्टीका लागि जीवन समर्पण गरेका, जेल, नेल भोगेका परिवार लथालिंग बनाइएका तपाईंका कतिपय अग्रज नेता कार्यकर्ताहरू अहिले गाँस, बाँस, कपास, शिक्षा र स्वास्थ्य समस्याले ग्रस्त छन्, सुखी नेपालीको अभियान सरकारले अगाडि बढाएको छ तर उनीहरूलाई केही गर्न सकेको छैन के भन्नुहुन्छ ?

पहिलो कुरा अहिले नेकपाको नेतृत्वमा दुई तिहाई हाराहारीको बलियो सरकार छ । यस्तो अवस्थामा हामीले राम्ररी काम गर्न सकिएन, चल्ते चलाते ढंगले मात्रै काम गर्ने हो भने फेरि यस्तो अवसर नआउन सक्छ । यसर्थ यसका काँधमा आएका जिम्मेवारीहरू राष्ट्रियताको जगेर्ना, नेपाली जनताको जीवनस्तर उकास्ने काम र राष्ट्रिय स्वाभिमानका विषयमा परिणाममा देखिने गरी दृढताका साथ सम्पन्न गर्नुपर्छ । जनताले यो सरकार बनाएको पनि त्यसैका लागि हो । यसको पार्टी नेतृत्व र सरकार कहिँकतै विचलित नभई अगाडि बढ्नुपर्छ । जहाँसम्म पार्टीका अग्रज नेता कार्यकर्ताको जीवन रक्षाको कुरा छ, त्यसमा दुःखकष्ट भोगिरहेका आम जनताको जीवनभन्दा पृथक राखेर होइन आमजनताको दुःखमा सँगै राखेर पार्टीका लागि योगदान गरेका नेता कार्यकर्ताको जीवन पनि सुखी र समृद्ध बनाउनुपर्छ र ती अग्रज नेता कार्यकर्ताहरूले पनि देश र जनताकै लागि योगदान गरे, उनीहरूकै कारण देशमा परिवर्तन सफल भयो तसर्थ उनीहरूलाई पनि हेर्नुपर्छ भन्ने सोच सरकारले राख्नुपर्छ । तर, जनतालाई भन्दा भिन्न रूपमा हेरेर नेता कार्यकर्तालाई मात्रै सुख सुविधा दिने कुरा गर्न थाल्यौं भने हामीलाई फेरि हिजो हामीले जसका विरुद्धमा लड्यौं त्यही वर्ग बलियो हुने, त्यसको निश्चित झुण्ड बन्ने र तिनीहरूकै हितमा मात्र काम गरेको ठहर्ने खतरा हुन्छ । हिजो योगदान मिसाएका अग्रज नेता कार्यकर्ताहरूलाई पनि हामी जनताकै हितका लागि जेल नेल भोगको हो, सुख सुविधाका लागि होइन, हरियो घाँस देखेर मात्र रूखमा बस्ने चरी बनेर होइन पात झरेर उजाड भएको बेलामा पनि रूखमा बस्ने चरी भएर पार्टी हितका लागि काम गर्नुपर्छ भन्ने सोचको विकास गर्नुपर्छ । यसमा पार्टीको मूल नेतृत्वले यथोचित ध्यान दिनुुपर्छ भन्ने लाग्छ ।

त्यसो भए सरकारले राम्रै काम गरेको छ हैन त ?

हो यो सरकारले राम्रै काम गरेको छ, उपलब्धिपूर्ण नै काम गरेको छ । सामाजिक सुरक्षा कोष अगाडि बढाएको छ, संघीय संरचना निर्माण गरेको छ, भ्रष्टाचारीलाई निरुत्साहित गरिरहेको छ, कर्मचारी खटाइसकेको छ, पानीजहाज र रेलका काम अगाडि बढाइरहेको छ, छिमेकीसँगको सम्बन्ध पनि सुधार गरिरहेको छ, बाटाहरू फराकिला भइरहेका छन्, गाउँ गाउँमा विकास निर्माणका काम भइरहेका छन् । यो राम्रै उपलब्धि हो तर दुई तिहाईको हाम्रो हतियार राम्ररी उपयोग गर्ने कि आफ्नै हत्या गर्न उपयोग गर्ने त्यो भने हामै्र हातमा छ । यो सरकार रूपी हतियार सही रूपमा उपयोग ग¥यौं, हामीले सही निसाना लगायौं, राम्रो उपलब्धि हात पा¥यौं, गरेनौं, समाप्त भयांै । कसरी हतियार सञ्चालन गर्ने अर्थात यो सरकार र पार्टी कसरी सञ्चालन गर्ने कसको हितमा सञ्चालन गर्ने त्यो हाम्रै नेतृत्वको हातमा छ । पार्टी बलियो बनाएर गाउँ गाउँसम्म पु¥याउन सके जनताका हितमा सरकारले काम गर्न खोजिरहेको छ भन्ने सन्देश जाने गरी सरकारले काम गर्न खोजिरहेको छ । यो पार्टीको विकल्प केही नभएकोले यो पार्टी र सरकारलाई काम नगर्ने छुट पनि छैन । तसर्थ पार्टीले सरकार सञ्चालन गर्ने, पार्टी नेतृत्वले विधिमा सञ्चालन गर्ने हो भने यो पार्टी र सरकारको भविष्य उज्ज्वल छ । सरकारले काम गर्न खोजेको छ, आज गरेको कामको परिणाम एक वर्षपछि देखिने भएकोले सबैले सरकारलाई सहयोग गर्दै केही समय परिणाम कुर्न धैर्य गर्नु सबैको दायित्व हो ।